“ซื้อตัว?” ไม่ต้องรอให้ฮ่องเต้เอ่ยปาก ซูหลินเหน็บแนมว่า “ทั่วป๋าไหวอัน ข้าว่าที่เจ้าพูดแบบนี้เพราะคนตายไปแล้วยังไงก็ฟื้นมาให้การไม่ได้ ดังนั้นเจ้าจะใส่ร้ายหรือบ่ายเบี่ยงอย่างไรก็ได้!”
ทุกวันนี้เขาเกลียดฉู่หลิงอวิ้นเข้ากระดูกดำ พอลองคิดดูอีกที ถ้าทั่วป๋าไหวอันไม่เข้ามาวุ่นวายตั้งแต่แรกล่ะก็ เขาคงไม่โดนบังคับให้ขอแต่งงานกับจวนอ๋องหนานเหอต่อหน้าธารกำนัล จนเกิดจนเรื่องฉาวโฉ่แบบนี้ขึ้นมาได้
ครั้งนี้ทั่วป๋าไหวอันเข้าไปพัวพันกับแผนการลอบปลงพระชนม์ เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ฉวยโอกาสนี้ซ้ำเติม
ทั่วป๋าไหวอันรู้ดีว่าเขาไร้มารยาท แต่สถานการณ์ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะตอบโต้ มัวแต่ยุ่งอยู่กับการเลิกชายเสื้อขึ้นและคารวะฮ่องเต้อีกครั้งแล้วเอ่ยว่า “ฝ่าบาท ตามที่ซื่อจื่ออ๋องฉางซุ่นกล่าวมา เรื่องในวันนี้คนตายไปแล้วก็พูดอะไรไม่ได้ นางคนนี้มาจากราชสำนักโม่เป่ย เรื่องนี้กระหม่อมปฏิเสธไม่ได้ แต่ไม่ควรให้เรื่องนี้กระทบความสัมพันธ์จนทำลายความปรารถนาดีที่ราชาของกระหม่อมมีต่อพระองค์ ฝ่าบาทเป็นผู้มีปรีชาสามารถ ได้โปรดตรวจสอบเรื่องนี้อย่างเข้มงวดด้วยพะยะค่ะ ยังไงความจริงก็ต้องปรากฏ หาตัวฆาตกรที่แท้จริง ล้างมลทินให้กระหม่อมและชาวโม่เป่ยด้วยพะยะค่ะ”
