“ในเมื่อองค์ชายห้าพูดมาเช่นนี้ และที่นี่ก็เป็นสถานที่สำคัญของฝ่ายในราชสำนักซีเยว่ของข้า สิบกว่าปีมานี้ไม่เคยเกิดเรื่องราวเลวร้ายแบบนี้มาก่อน แต่หลังจากที่ชาวโม่เป่ยถวายตัวเข้าวังก็เกิดเหตุใหญ่โตเช่นลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาทอย่างโจ่งแจ้ง…” คนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมาอย่างเฉื่อยชาราวกับพูดลอยๆ แต่กระแสเสียงกลับไม่ได้มีความหวังดีแม้แต่น้อย
คนที่พูดคือ ฉู่อี้เจี่ยน
ถ้าจะเทียบเรื่องความเด็ดขาดและเข้มงวดกับคนอื่นแล้ว เขากลับเป็นคนสบายๆ ไม่เคร่งเครียด
ทุกคนต่างรู้ว่าองค์ชายเจี่ยนผู้นี้ป่วยเป็นโรคเกี่ยวกับขาจึงไม่ได้อยู่เมืองหลวงมานาน มีนิสัยเอาแต่ใจตน ดังนั้นจึงไม่รู้สึกว่าน้ำเสียงที่ตนเองพูดนั้นจะมีปัญหาตรงไหน
คำพูดที่คลุมเครือเช่นนี้ทำให้ทั่วป๋าไหวอันรู้สึกหวั่นเกรงอย่างรุนแรงในทันที…
และเพราะคำพูดที่คล้ายซ่อนยาพิษไว้นี้ทำให้ทุกอย่างพุ่งเป้ากลับไปที่ทั่วป๋าหรงเหยาอีกครั้ง
ทั่วป๋าหรงเหยารับได้แค่ไหน เขารู้ดีแก่ใจ ถ้าคนพวกนี้พุ่งเป้ามาที่เขาคนเดียว เขายังพอรับมือได้บ้าง…
แต่ทั่วป๋าหรงเหยานั้นไม่แน่
