ฉู่สวินหยางเดินออกมาจากตำหนัก และเลี้ยวหายไปตรงสุดระเบียงทางเดิน
ฉู่ฉีเหยียนที่เดินตามมาและมองตรงมาอย่างแน่วแน่กลับหยุดอยู่เพียงหัวโค้งนั้น แล้วหันไปมองกิ่งดอกเหมยในแปลงดอกไม้ด้านล่าง
“เจ้าจงใจเรียกข้าออกมา มีธุระกับข้ารึ?” ฉู่ฉีเหยียนถามเสียงเรียบจนฟังเหมือนทุ้มต่ำอยู่ในทีอย่างตรงไปตรงมา
หากมองจากมุมของแขกที่เดินเข้าออกตำหนักอยู่ไกลๆ นั้น จะเห็นเขากำลังชมวิวทิวทัศน์อยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่มีใครมารบกวนเขา
ฉู่สวินหยางยืนอยู่อีกด้านของกำแพงและไม่ได้หันกลับมามองเขาเช่นกัน เพียงถามกลับว่า “ข้านึกว่าเจ้ามีเรื่องจะบอกข้าเสียอีก!”
ฉู่ฉีเหยียนยืนนิ่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เพียงชั่วครู่ก็เดินจากไปเอง
เขานั้นมุ่งมั่นและอดทนมาโดยตลอด แค่โดนเด็กคนเดียวยั่วยุไม่ทำให้เขาตีตนไปก่อนไข้หรอก
ถ้าหากเป็นคนอื่นตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เหมือนเขา อย่างไรก็คงอดทนไม่ไหวแน่ ยังดีที่รู้สึกได้ถึงแผนการอันแยบยลที่ฉู่สวินหยางปิดบังเขาไว้ จึงเอ่ยปากถามไปในทันใดว่า “ได้ยินว่า…สนมของซื่อจื่ออ๋องฉางซุ่นป่วย!”
