“บอกแล้วอย่างไร? เจ้าคิดว่าเพราะคนแซ่เหลยคิดร้ายต่อข้า นางถึงร่วมมือกับข้าจัดการคนแซ่เหลยอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังรึ?” ฮูหยินใหญ่ส่ายหน้าเบาๆ อย่างไม่เห็นด้วย นางลุกขึ้นเดินไปข้างห้อง มองต้นเหมันต์เขียวเตี้ยๆ ที่ตัดแต่งเองกับมือซึ่งวางอยู่บนชั้น เอ่ยว่า “เอาเข้าจริง นางก็ไม่ใช่ลูกสาวข้า ไม่ได้มีหน้าที่ช่วยข้าเดินหมาก วันนี้นางยอมหลับตาข้างหนึ่งผสมโรงกับข้า นั่นเพราะนางเองก็ต้องการเช่นนี้ ทั้งเรื่องนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบถึงโดยรวม ตอนนี้ในจวนบนๆ ล่างๆ นอกจากนายท่านกับคังจวิ้นอ๋อง ยากนักที่ใครจะคิดหาเรื่องเอาเปรียบนางด้วยมือเปล่าได้? ”
พูดถึงเรื่องนี้แล้ว หรูโม่ก็ใจสั่นไปหมด
นางเดินออกไปหน้าประตูชะเง้อมองซ้ายมองขวา เสร็จแล้วก็งับปิดอย่างระมัดระวัง เดินกลับมาที่ข้างกายฮูหยินใหญ่ เอ่ยว่า “คุณหนู ท่านไม่ได้บอกว่าที่คังจวิ้นอ๋องกลับจวนอย่างกะทันหันเป็นเพราะได้รับการชี้แนะลับๆ จากนายท่านหรือเจ้าคะ? ท่านคิดว่า… ท่านอ๋องจะทอดทิ้งท่านจ่างซุนแล้วมาสนับสนุนให้คังจวิ้นอ๋องขึ้นรับตำแหน่งแทน?”
