“เช่นนั้น…” ชิงเถิงอ้าปากอ้าง สายตาที่มองฉู่สวินหยางพลันเปลี่ยนเป็นความซับซ้อน
ฉู่สวินหยางไม่เคยใช้อุบายชั่วช้าเช่นนี้ไปทำร้ายผู้คน เว้นแต่จะเจอคนที่ไม้รู้จักประเมินตนมารนหาที่ตาย
แต่ถ้าครั้งนี้นางช่วยฮูหยินใหญ่ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าชายารองเหลยไม่ได้มีความผิด…
ฉู่สวินหยางเข้าใจว่านางคิดอะไรอยู่ แต่ก็เพียงยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ฮูหยินใหญ่มิใช่คนปั้นน้ำเป็นตัว ปฏิกิริยาก่อนหน้านั้นของชายารองเหลยกับแม่นมกุ้ย ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าสิ่งที่นางคิดเป็นความจริง ชายาเหลยจะต้องทำอะไรบางอย่างกับข้าวของเหล่านั้นแน่ เพียงแต่เป้าหมายคือฮูหยินใหญ่เพียงคนเดียว หาได้ร้ายแรงอย่างที่ฮูหยินใหญ่พูดไว้ จะว่าไปแล้ว กำจัดชายารองเหลยไปได้ ก็ไม่ใช่ว่าข้าใส่ร้ายนางทั้งหมด”
“นางจะทำอะไรได้หรือเจ้าคะ?” ชิงเถิงมักจะสนใจข่าวตบตีแย่งชิงของเรือนหลังอยู่เสนอ ถือโอกาสเปลี่ยนเรื่องทันควัน
“ข้าไม่รู้หรอก” ฉู่สวินหยางถอนหายใจยาว บิดตัวแก้เมื่อยแล้วเดินหายเข้าไปในห้อง “ต้องไปถามฮูหยินใหญ่เจ้าตัวเอาเอง”
———————————————————–
