เครื่องหยก บัดนี้ได้แตกเป็นเสี่ยงๆ ไปทั่วทุกทิศแล้ว
ข้ารับใช้ที่อยู่ตรงนั้นต่างตาพร่าลายไปหมด เสียงสูดหายใจเข้าลึกดังอยู่ทุกที่ จ้องมองอย่างตั้งอกตั้งใจ
ชายารองเหลยเบิกตากว้าง เห็นการกระทำของฉู่สวินหยางก็กำลังจะร้องโวยวาย แต่พอมองข้าวของที่อยู่บนพื้นชัดๆ แล้ว ดวงหน้าพลันซีดเผือดไร้เลือด คล้ายกับคนตายอย่างไรอย่างนั้น
“เป็นอย่างไร? ของเหล่านี้เป็นของชั้นเยี่ยมทั้งนั้น เป็นเพราะน้องห้าเลยนะ ถ้าเป็นคนอื่นข้าคงตัดใจหยิบออกมาใช้ไม่ลงหรอก” ฉู่สวินหยางไม่สนสีหน้าของนาง ยกเท้าบดขยี้เศษหยกหรูอี้ที่อยู่ตกอยู่ข้างเท้าออกเป็นสองท่อน เอ่ยว่า “ในเมื่อน้องห้าอุตส่าห์รอดตายมาได้อย่างยากลำบาก เช่นนั้นก็นำของบำรุงพวกนี้ไปเถอะ คาดว่าคงรักษาให้หายขาดได้เลยเชียว!”
พูดแล้วก็เลื่อนสายตาไปที่ใบหน้าของชายารองเหลยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง
ดวงหน้าของชายารองเหลยกลายเป็นสีเขียวคล้ำ
ฮูหยินใหญ่มองของที่กองอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มเย็นชา…
ไม่ต้องเปลืองแรงแล้ว เห็นทีฉู่สวินหยางคงไม่ให้โอกาสชายารองเหลยได้พลิกตัวอีก
“กลับกันไปได้แล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่วันนี้ ใครกล้าพูดออกไปแม้เพียงครึ่งคำ ข้าจะขายมันออกไปทั้งตระกูล!” ฮูหยินใหญ่สูดลมหายใจลึก ก่อนจะออกคำสั่งเสียงน่ากลัว
กลุ่มคนที่มาดูเรื่องสนุกต่างรีบรับคำ แล้วพากันแยกย้ายจากไป
ผ่านไปพริบตาเดียว ตรงนั้นก็เหลือเพียงเจ้านายทั้งสี่ กับสาวใช้ที่ติดตามข้างกายของแต
