ตอนที่เหยียนหลิงจวินเห็นนาง เป็นครั้งแรกที่สายตาของเขาไม่วนเวียนอยู่แต่ที่ดวงหน้าของนาง แต่กลับทอประกายวาบ แล้วตวัดผ่านใบไม้สีทองในมือนางอย่างรวดเร็วทีหนึ่ง
เขางับประตูปิด จากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “รีบร้อนเรียกข้ามา มีเรื่องอะไรรึ?”
“อืม มีเรื่องขอให้เจ้าช่วย!” ฉู่สวินหยางตอบ น้ำเสียงล้อเล่นแฝงกระเซ้า “เจ้ารักษาความลับได้ดี คิดว่าวิธีสืบข่าวของเจ้าคงไม่ด้อยไปกว่ากัน”
สายตาของเหยียนหลิงจวินตวัดผ่านใบไม้สีทองในมือนางอีกครั้ง จากนั้นก็เดินไปตรงหน้านางแล้วสะบัดชายเสื้อทิ้งตัวลงนั่ง เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มๆ และเรียบเฉยดังเก่า “แล้ว?”
“แล้ว…” ฉู่สวินหยางหัวเราะ ทำนิ้วมือเลียนแบบท่าทางตอนที่ซูอี้ใช้ใบไม้สีทองข่มขู่ซูหลินในคืนนั้น สองนิ้วคีบใบไม้ส่งไปเบื้องหน้าของเหยียนหลิงจวินอย่างช้าๆ เอ่ยเน้นทีละคำว่า “ข้าอยากให้เจ้า…ช่วยข้าสืบเรื่อง…คนผู้นี้!”
——————————————-
[1] เป่ยเจียง หมายถึง พรมแดนทางเหนือ
