ผลว่านางคุมทัพไร้ความคืบหน้า และเสนอตัวมาทำหน้าที่แทนนาง
อำนาจทางการทหารที่เมืองฉู่มีความหมายต่อวังบูรพามาก นางย่อมไม่ยอมปล่อยมือ ดังนั้น แม้ทั้งสองจะไม่เคยพบหน้าอย่างเป็นทางการ แต่ก็ปะทะกันหลายครั้งทั้งต่อหน้าและลับหลังผ่านระยะทางนับพันลี้ แค่ได้ยินชื่อของอีกฝ่ายก็เหมือนเผชิญกับศึกใหญ่ กัดกันไม่ยอมปล่อยเสียที
เขาใช้ลูกไม้แพรวพราว ทำทุกอย่างเพื่อบีบนางให้ลงจากตำแหน่ง
นางพลิกแผนรับมือ ขวางทุกทางไม่ให้เขาได้ในสิ่งที่ต้องการไป
ตอนนั้น ซูชิงสุ่ยดื้อดึงนัก อย่างไรก็จะยึดอำนาจทหารเมืองฉู่ให้จงได้!
หากว่าเขาโอหังอวดดีอยากจะลองแก่งแย่งชิงดีกันสักตั้งก็แล้วไปเถอะ แต่ถ้าเขามีเป้าหมายอยู่ที่ตำแหน่งกับสิ่งที่จะได้ตามมา…
ที่แห่งนั้นเป็นพรมแดนของซีเยว่กับหนานฮวา เป็นชัยภูมิที่สำคัญที่สุดในการปกป้องอธิปไตยของแว่นแคว้น!
อาจเพราะเคยลงมือกันแรงๆ กับคุณชายชิงสุ่ยผู้เคยได้ยินเพียงชื่อ บัดนี้ได้บังเอิญมาพบกัน ฉู่สวินหยางจึงอดจะระแวงเขาไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าชาตินี้เขาจะมีความคิดอะไรอีก หากยังยึดติดกับอำนาจทหารเมืองฉู่ไม่ยอมปล่อย นั่นย่อมเป็นปัญหาใหญ่สำหรับฉู่ฉีเฟิง
พอนึกถึงคนผู้นี้ ฉู่สวินหยางก็รู้สึกปวดหัวตุบๆ ตอนที่กำลังใจลอย ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังลอยมาจากนอกห้อง ไม่นานก็เห็นเหยียนหลิงจวินผลักประตูเดินเข้ามา
เวลานี้ฉู่สวินหยางนั่งอยู่หน้าหน้าต่าง เหม่อมองใบไม้สีทองที่ถูกแสงแดดส่งกระทบอย่างไม่เข้าใจ
