วันนี้สกุลจางมาขอพระราชทานสมรส ทั้งเป็นข้อตกลงที่พูดคุยเอาไว้ก่อนหน้า ฮ่องเต้ย่อมจะตกปากรับคำอย่างไม่ต้องคิด
คนแซ่เจิ้งพลันรู้สิ้นหวังอย่างที่สุด ขาอ่อนยวบ ร่ำไห้อย่างรวดร้าวโศกศัลย์
“จะร้องหาอะไร?” หลัวฮองเฮายิ่งโมโหหนัก ตวาดใส่นาง “อยากร้องก็ไสหัวไปร้องที่จวนของเจ้า อย่ามาเกะกะขวางสายตาข้าตรงนี้”
หัวใจของคนแซ่เจิ้งกระตุกวูบอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นมองหลัวฮองเฮา…
ท่าทางของยายเฒ่าในวันนี้ถือเป็นสัญญาณที่อันตรายต่อนางยิ่งนัก เดิมทีฮองเฮายังไว้หน้าจวนอ๋องหนานเหอบ้าง ครึ่งหนึ่งก็เพราะฉู่หลิงอวิ้น บัดนี้นางทอดทิ้งฉู่หลิงอวิ้นแล้ว ต่อไปวันข้างหน้า…
จู่ๆ ลูกคลื่นแห่งความขลาดกลัวก็เข้าจู่โจมหัวใจของคนแซ่เจิ้ง กลางอกชาหนึบ ลุกขึ้นถวายพระพรและถอยออกมาอย่างไม่กล้าปากมากอีก ป้ากู้ประคองแขนนางเดินออกมาด้านนอก ขาข้างหนึ่งเพิ่งจะก้าวพ้นธรณีประตู ก็เห็นแม่นมเหลียงที่ออกไปตรวจดูยาต้มที่ห้องครัวเดินสวนเข้าไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รายงานว่า “ฮองเฮาเพคะ ท่านหญิงอันเล่อเข้าวังมา นางไปที่ห้องหนังสือ ตอนนี้คุกเข่าอยู่ที่นั่นแล้วเพคะ”
คนแซ่เจิ้งเลือดแข็งไปทั่วร่าง หัวขวับไปมองหลัวฮองเฮาอย่างไม่รู้ตัว
หลัวฮองเฮาได้ฟังก็ได้แต่หงุดหงิดใจอีกครั้ง
เดิมนางไม่อยากจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ แต่อย่างไรนางก็เอ็นดูฉู่หลิงอวิ้นมาหลายปี เป็นหลานสาวที่นางรักใคร่กว่าใครๆ คิดแล้วก็ยากจะทำใจได้ ลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ยันขอบโต
