บข้าให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!”
ฉู่สวินหยางนวดหว่างคิ้วอย่างปวดศีรษะ คิดว่าปัญหาช้าเร็วอย่างไรก็ต้องเกิด ถึงได้ห่มผ้าคลุมตัวใหญ่แล้วเดินออกไป
“นังคนสารเลว!” ฉู่เยว่เหยียนดวงตาแดงก่ำ พอเห็นนางออกมาก็ผลักหญิงรับใช้แก่คนหนึ่งให้พ้นทาง เงื้อมือขึ้นตะปบเข้าใส่ใบหน้าของฉู่สวินหยาง
ฉู่สวินหยางมุ่นคิ้ว
นางกำลังจะลงมือ ทว่ากลับมีคนในชุดขาวหิมะพุ่งพรวดราวกับสายฟ้าเข้ามาขวางหน้าเอาไว้ รูปมือคล้ายบุรุษนั้นคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฉู่เยว่เหยียน
