ด้วย “ยังคิดว่านางจะต้องแต่งให้จางอวิ๋นเจี่ยนเสียอีก เช่นนี้มิใช่ว่าเหนื่อยเปล่าหรือ? แบบนี้มีแต่จะทำให้ท่านหญิงกับคนพวกนั้นผูกแค้นฝังใจกันมากกว่าเก่า ไม่คุ้มเอาเสียเลย!”
ฉู่สวินหยางเหลือบมองนาง เผยยิ้มอย่างจนปัญญา ย้ายพู่กันไปจุ่มหมึกแล้วคัดตัวอักษรต่อไป
เรื่องที่จะให้ฉู่หลิงอวิ้นแต่งกับจางอวิ๋นเจี่ยนนั้นเห็นแต่แรกแล้วว่าเป็นไปไม่ได้ ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานที่ฉู่หลิงอวิ้นตกเป็นผู้ต้องสงสัยล้มงานแต่งงานแบบนี้ จู่ๆ ดันเปลี่ยนใจไปแต่งให้สกุลจาง…
ซื่อจื่อแห่งจวนฉางซุ่นยืนอยู่ตรงหน้านางไม่แต่ง กลับจะแต่งให้จอมเสเพลอันดับหนึ่งในเมืองหลวง? แม้แต่คนตาบอดยังรู้ว่าภายในมีไม่ชอบมาพากลซ่อนอยู่
อย่าว่าแต่ฮ่องเต้เลย แม้แต่ฉู่ฉีเหยียนเองก็คงไม่มีทางยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น คนรอบคอบอย่างฉู่ฉีเหยียน เป็นไปได้ถึงแปดส่วนว่าเขาจะต้องไปกล่อมสกุลจางให้สงบลงก่อน สองสกุลคงจะตกลงกันอย่างลับๆ เลื่อนกำหนดงานมงคลออกไป
รอจนเรื่องเงียบแล้วค่อยนำกลับมาปรึกษากันใหม่
ถึงตอนนั้น การที่สาวแก่ทึนทึกซึ่งล้มเหลวจากการแต่งงานไปแล้วครั้งหนึ่งอย่างฉู่หลิงอวิ้นจะประกาศงานมงคลกับจางอวิ๋นเจี่ยน ก็พอเป็นเรื่องที่ค่อยสมเหตุสมผลขึ้นมาหน่อย
ฉู่หลิงอวิ้นรอดตัวจากงานแต่งครั้งนี้ แค่เพราะมันยังไม่ได้ถูกประกาศออกมาอย่างเปิดเผยก็เท่านั้น!
ฉู่ฉีเหยียนผู้นี้…
ทำอะไรไร้ช่องโหว่จริงๆ!
ฉู่สวินหยางครุ่นคิด แล้วก็หัวเราะกับตัวเองเบาๆ
ชิง
