“ข้าน้อยทำพลาด!” หลี่หลินตอบ คุกเข่าลงในทันที “คืนวานข้าน้อยคุ้มครองขบวนเจ้าสาวตามคำสั่ง ต่อมาได้ยินเสียงมาจากตรอกหลังจวนสกุลซู ตอนที่จะเข้าไปตรวจสอบก็ถูกคนชุดดำลึกลับขวางเอาไว้ พวกมันตามข้าไปทั่วเมือง สะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด”
หลี่หลินเอ่ยไป พลางยิ้มหยันตัวเอง จากนั้นก็ยกมือขึ้น ลูกน้องของเขาที่ด้านนอกจึงผลักคนชุดดำสามคนเข้ามา
ฉู่ฉีเหยียนนึกว่าเขาจับตัวนักฆ่ามาได้ แต่พอเห็นหน้าคนทั้งสามชัดๆ ก็ต้องยิ้มหยัดให้ตัวเองไม่ต่างจากหลี่หลิน
ฉู่หลิงอวิ้นกับคนแซ่เจิ้งก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจึงตามออกมา แล้วมองคนทั้งสามด้วยสีหน้าที่ต่างกันออกไป
“ข้าเจอสามคนนี้ที่ตรอกหลังจวนสกุลซูเมื่อเช้า หลังจากที่สะบัดพวกนักฆ่าหลุดแล้ว” หลี่หลินตอบ ไม่ยึกยักมากท่า
ฉู่หลิงอวิ้นจิกเจ็บใส่วงกบประตู ก่อนจะปิดตาลงเอ่ยอย่างแค้นใจ
“ข้าสั่งให้พวกมันพาฉู่หลิงซิ่วมาเปลี่ยนตัวกับข้า ตอนที่ออกมาจากจวนสกุลซูก็เจอกับฉู่สวินหยางพอดี!”
ความจริงแล้วมีเหยียนหลิงจวินอีกคน แต่ก็น่าแปลก จนถึงตอนนี้ นางก็ยังไม่อยากยอมรับ ทั้งยิ่งไม่อยากเปิดโปงเรื่องของเขาให้คนอื่นรู้
ในที่สุดฉู่หลิงอวิ้นก็สารภาพออกมา ร่างของคนแซ่เจิ้งโอนเอน ก่อนจะทรุดลงไปอย่างฝืนตัวไม่ไหว
“พระชายา!”
“ท่านแม่!”
ป้ากู้กับฉู่หลิงอวิ้นร้องออกมาพร้อมกัน รีบประคองนางเข้าไปในห้องด้วยมือเท้าที่สับสน
ฉู่ฉีเหยียนไม่ขยับ สายตาเหี้ยมเกรียมกวาดไปทางคนชุดดำทั้งสามทีหนึ่ง จากนั
