ส่วนด้านฉู่สวินหยางนั้นยิ่งไม่อาจเอ่ยถึง เด็กคนนั้นพูดเอาไว้อย่างชัดเจนแล้ว ใครบังอาจทำให้วังบูรพาต้องเสื่อมเสีย นางหาได้แยแสหากต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง ถ้าขุดคุ้ยต่อไปจนพบว่าฉู่หลิงอวิ้นวางแผนเล่นงานวังบูรพา มีแต่จะกระตุ้นให้ฮ่องเต้พิโรธยิ่งกว่าเก่า ซึ่งอาจส่งผลกระทบถึงเกียรติยศของจวนอ๋องหนานเหอในราชสำนักในภายภาคหน้า
เรื่องราวหนักเบาฉู่อี้หมินล้วนประเมินได้ทั้งสิ้น แม้เวลานี้อยากจะฆ่าฉู่หลิงอวิ้นให้ตายเพื่อระบายความโกรธแค้น แต่เขาก็ไม่กล้าชักช้า รีบร้อนเตรียมตัวเข้าวังทันที
“ท่านพ่อ ช้าก่อนขอรับ!” ฉู่ฉีเหยียนพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงเรียกเขาไว้
จากนั้นก็สาวเท้าไปที่ข้างเตียง พลิกร่างเปลือยเปล่าของบุรุษที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาตรวจสอบทีหนึ่ง
ทันใดนั้น ดวงหน้าก็พลันเปลี่ยนสี
คนแซ่เจิ้งที่กำลังเกรี้ยวกราดรีบวิ่งเข้ามาดู แล้วก็ต้องตะลึงลานไปอีกครั้ง ชี้นิ้วใส่พลางเอ่ยเสียงเครือว่า “นี่… นี่…”
ฉู่หลิงอวิ้นสงบลงมากแล้ว แต่เพราะความจริงโหดร้ายเกินกว่าจะรับไหว นางจึงได้แต่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงด้วยสายตามืดมน
ตอนนี้เลื่อนสายตาไปมอง เดิมนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นชิงชังก็กลายเป็นความหวาดกลัวในทันใด!
จางอวิ๋นเจี่ยน!
คุณชายรองแห่งจวนติ้งเป่ยโหว จางอวิ๋นเจี่ยน!
คนที่นางพิถีพิถันเลือกเฟ้น จอมเสเพลที่เตรียมเอาไว้ให้ฉู่สวินหยาง!
แล้วทำไม…
เพราะอะไร?
หรือว่า…
หัวใจของฉู่หลิงอวิ้นสะท้าน
