อะไร ขอบตาแดงก่ำอีกรอบ รีบพาคนไปหาจุดอื่นต่ออย่างไม่หยุดเท้า ทุกๆ ห้อง ทุกๆ เรือน ล้วนได้รับการตรวจสอบอย่างไม่มียกเว้น
ระหว่างทางฉู่ฉีเหยียนก็ไม่ปริปากสักคำ เพียงแต่ดวงหน้าเย็นชาขมวดคิ้วแน่น บางทีก็หันไปมองฉู่สวินหยางด้วยสีหน้าครุ่นคิด
สัญชาตญาณของเขาร้องบอกว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น
ฉู่หลิงอวิ้นตกไปอยู่ในมือนาง? แต่ต่อให้นางจับตัวฉู่หลิงอวิ้นไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรเล่า?
คนแซ่เจิ้งพลิกเรือนของจวนอ๋องหนานเหอทุกซอกทุกมุมแต่ก็ไร้ผล กำลังจะกลับไปที่เรือนของฉู่หลิงอวิ้นอีกครั้งด้วยสติที่หลุดลอย
ท้องฟ้าด้านนอกค่อยๆ สว่าง ม่านสีฟ้ากำลังถูกลากลงมาแทนที่อย่างช้าๆ นางรู้สึกหมดหวังสิ้นแรง หัวใจกระสับกระส่าย มีเพียงน้ำตาที่กลิ้งไหลลงมาไม่หยุด
ฉู่หลิงอวิ้นหายไปแล้วจริงๆ!
หรือว่าฉู่หลิงซิ่วจะใจดำอำมหิตลงมือทำร้ายนาง?
อย่างไรก็เป็นนางในดวงใจที่เฝ้ารักมาหลายปี ความโกรธแค้นในใจลดหายไปครึ่งหนึ่ง แล้วเริ่มกลายเป็นความห่วงใยอย่างไม่รู้ตัว เบื้องหน้าเขาแต่ไกลคือเรือนของฉู่หลิงอวิ้น เขาพลันตัดสินใจของตัวกลับจวน
ทันใดนั้นเอง เท้าของคนแซ่เจิ้งที่เดินอยู่หน้าสุดพลันหยุดชะงัก ยืนตะลึงอยู่กับที่
อากาศยามเช้าค่อนข้างเย็น คล้ายว่าหิมะจะตก ท้องฟ้าทั้งผืนฉาบสีครึ้มเทาๆ ภายใต้บรรยากาศที่ควรจะเหน็บหนาวอ้างว้าง แต่ลมเหนือที่พัดผ่านกลับพาเสียงเสียดสีแปลกหูลอยติดมาด้วย
คนแซ่เจิ้งสีหน้าซีดเผือด
สาวใช้กับสนมรวมทั้งบุตร
