ีสองสามคนที่อยู่หลังสุดของขบวนพลันหน้าแดงก่ำด้วยความกระอักกระอ่วน ต่างหันซ้ายแลขวาหาที่มาของเสียง
ซูหลินเพิ่งจะหมุนเท้าได้ครึ่งก้าวก็ชะงักกึก ยืนคล้ายก้อนหินสลักที่ตั้งตากลมหนาวยามรุ่งสาง เลือดร้อนๆ พลุ่งพล่านขึ้นหน้า เหมือนว่ากำลังจะระเบิดออกมาในไม่กี่วินาทีนี้
ไม่นานเท่าไร ท้องฟ้าสีเทาก็เริ่มมีหิมะโปรยลงมาอย่างช้าๆ
ฉู่ฉีเหยียนยืนกำหมัดนิ่งไม่ขยับ สายตาค่อยๆ เลื่อนไปมองดวงหน้าเสี้ยวหนึ่งที่ประดับรอยยิ้มเล็กๆ ของดรุณีน้อยซึ่งยืนอยู่หน้าเขา
ลมเหนือพัดปรอยผมนางปลิวไหว คิ้วตางดงามหมดจด นางค่อยๆ ยื่นแขนออกไปรับหิมะมาไว้ในมือ
จากนั้น นางก็หันหน้ามามอง เลิกคิ้วสูง แล้วยิ้มให้
รอยยิ้มนั้น เย็นเยือก
นี่คือจุดจบของของตั๊กแตนและจั๊กจั่น ที่ไม่รู้จักระวังนกกระจอกเหลือง!
————————————————————–
