่ว่าเรื่องราวมาถึงจุดนี้แล้วคงไม่มีทางให้ถอยกลับ สั่งน้ำมูกน้ำตาให้ไหลนองหน้าอย่างปวดร้าว โถมตัวใส่แทบเท้าของฉู่อี้หมิน คร่ำครวญออกมาเป็นคำว่า “ท่านอ๋อง! ท่านหญิงหายไปแล้วเจ้าค่ะ! ท่านหญิง… ท่านหญิงนาง…”
จื่อซวี่พูดจาไม่เป็นภาษา
ฉู่อี้หมินได้ฟังดวงตาพลันพร่าเลือน พื้นใต้เท้าโคลงเคลงจนเกือบจะหงายหลังตกบันได โชคยังดีที่มีพ่อบ้านประคองด้านหลังเขาเอาไว้อยู่
สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองของฉู่อี้หมินคือลูกสาวอกตัญญูของเขาหนีงานแต่งงานไปแล้ว
ยังไม่ทันจะได้หายใจหายคอ ก็ได้ยินเสียงกระอึกกระอักของจื่อซวี่เล่าต่อว่า “ในเกี้ยวเจ้าสาว ที่ซื่อจื่อซูหามกลับไปเป็น เป็น… เป็นท่านหญิงรองเจ้าค่ะ!”
ฉู่อี้หมินเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ดวงหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาว เปลี่ยนสีสลับไปมาอย่างน่าชม
เวลาเดียวกัน ฝูงชนที่ทนเงียบมาได้เนิ่นนานก็สูดหายใจเข้าลึกอย่างไม่อาจข่มกลั้น
“เจ้าว่าอะไรนะ?” ที่ระเบียงทางเดินด้านหลังพลันมีเสียงร้องสูงของสตรีดังลอยมา เป็นฉู่ฉีเหยียนกับชายาอ๋องหนานเหอที่เร่งร้อนเดินมาจากด้านหลังจวนพร้อมฝูงชนโขยงหนึ่ง
นางเดินปรี่เข้ามาหากระชากจื่อซวี่ให้ยืนขึ้น ดวงตาน่ากลัวจ้องจื่อซวี่เขม็ง เอ่ยเสียงเครือว่า “เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไร? พูดอีกทีสิ? เจ้าบอกว่าอวิ้นเอ๋อร์เป็นอะไรนะ?”
“ท่าน…ท่านหญิงหายไปเจ้าค่ะ!” จื่อซวี่เอ่ยทั้งน้ำตา “บ่าวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนแรกทุกอย่างก็เรียบร้อยดีแต่ต่อมาภายหลังจ
