า ข้าไม่ได้ทำจริงๆ ข้าไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น ข้าก็แค่…”
“ไม่รู้รึ?” ซูหลินที่เงียบอยู่นานพลันหัวเราะเสียงเย็น
น้ำเสียงฟังดูหนาวเหน็บ แสงเทียนกระทบบนหน้าเขา ส่องให้เห็นดวงหน้าที่บิดเบี้ยวไม่ได้ทรง
ฉู่หลิงซิ่วถูกสายตาคล้ายงูพิษของเขาจับจ้อง ต่อให้ได้รับความทุกข์ทรมานเพียงใด คำพูดทั้งหมดก็จุกอยู่ที่ลำคอ ไม่มีเสียงหลุดออกมาสักแอะ
สายตาของซูหลินกวาดผ่าน มองประเมินจื่อซวี่กับจื่อเหวยอีกรอบหนึ่ง
สาวใช้สองคนความจริงก็กระวนกระวายใจ นาทีนั้นได้แต่ทำเป็นสงบนิ่งสุดชีวิต จิกเล็บลงกลางฝ่ามือเพื่อให้ตัวเองมีสติอยู่ตลอดเวลา…
เรื่องที่เจ้านายของตนต้องการจะทำใครหน้าไหนก็ไม่อาจขัดขวาง หากว่าไปทำแผนของนางล้มไม่เป็นท่า คงจะมีเพียงความตายเป็นทางออกสุดท้าย
“ซื่อจื่อ ท่านหญิงหายไปอย่างไร้ร่องรอย ได้โปรด!” ไม่นานนัก ก่อนที่ความอดทนเฮือกสุดท้ายจะพังทลายลง จื่อเหวยยอมกัดฟันก้มศีรษะโขลกลงกับพื้น
ซูหลินนิ่งเงียบ
ตอนนี้เขาไม่เชื่อคำของทั้งจื่อเหวย และฉู่หลิงซิ่ว
ข้อหนึ่ง ฉู่หลิงซิ่วเป็นแค่บุตรสาวอนุที่ไม่ได้รับความสนใจในจวนอ๋องหนานเหอ ต่อให้นางมีโอกาสฉกฉวยลงมือ…
แต่เรื่องใหญ่ขนาดนี้ อาศัยกำลังของนางเพียงคนเดียวหรือ? นางสามารถทำมันได้อย่างไร้ร่องรอยหรือ? นอกเสียจากว่าภายในจวนอ๋องหนานเหอมีคนมีอำนาจอื่นหนุนหลังนางอยู่
อีกข้อหนึ่งก็คือสองตระกูลได้รับสมรสพระราชทาน ต่อให้ฉู่หลิงซิ่วมีคนและกำลังมากพอในการทำ
