ปอย่างไม่เหลือความอาลัย ทางหนึ่งก็เอ่ยเสียงเย็นชาน่ากลัวว่า “พาตัวคนพวกนี้ไปให้หมด ขบวนคนที่ไปรับเจ้าสาวยังอยู่ครบใช่ไหม? ไปเรียกมาให้ข้า ไป…ไปจวนอ๋องหนานเหอ!”
ไม่ว่าคราวนี้จะเป็นฝีมือของใคร มันก็คือการตบหน้าจวนอ๋องหนานเหออย่างชัดเจน หากว่าเขายอมกล้ำกลืนฝืนทน จะเอาหน้าที่ไหนไปยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าขุนนางอีก?
ต่อให้เป็นฉู่หลิงอวิ้นก็ไม่อาจละเว้น ใครหน้าไหนก็ไม่อาจล้อเขาเล่นได้ทั้งนั้น!
วินาทีนั้น เรือนหอที่สนุกคึกครื้นเหมือนเปลี่ยนเป็นสุสานฝังศพ ลมยะเยือกกลางเหมันต์ พัดผ่านประตูใหญ่ที่เปิดอ้า เปลวเทียนที่เริงระบำพลันไหววูบ…
แล้วดับพริบ!
เมื่อทุกอย่างนิ่งเงียบ หลายชีวิตที่อยู่ตรงนั้นพลันใจเคว้งหวาดกลัว
แม้แต่พวกจื่อเหวยเองก็คิดไม่ถึงว่าซูหลินจะเกรี้ยวกราดถึงปานนี้ แม้ว่าพวกนางจะโยนหมากออกไปว่าท่านหญิงไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่สิ่งที่คนผู้นี้ต้องการตามคืนกลับมา…
กลับเป็นหน้าตาและศักดิ์ศรีของเขามากกว่า!
หรือมีปัจจัยอื่น ที่อยู่นอกเหนือการคำนวณของท่านหญิง?
เรื่องราวครานี้…
จะจบลงอย่างราบรื่นได้จริงๆ หรือ?
ร่างของสาวใช้ทั้งสองสะท้านสั่นกลางลมหนาว องครักษ์เข้ามาจากด้านนอก จับสองคนมัดมือไพล่หลัง ส่วนฉู่หลิงซิ่วก็ถูกคนหิ้วปีกขึ้นเหมือนนกตัวน้อยๆ ยัดกลับเข้าไปในเกี้ยวเจ้าสาวที่ใช้ไปเมื่อตอนบ่าย
ผู้ร่วมขบวนยังเป็นคนเก่า เพียงแค่ไม่มีเสียงตีฆ้องร้องปาวอีกต่อไป
ซูหลินพลิกกายขึ้นม้า สีหน้าเคร่
