ห้ต้องตกอยู่ในมือของซูหลิน ก็ยังดีกว่ายอมให้นังเด็กใจเหี้ยมอย่างฉู่สวินหยางพาตัวนางไป อย่างไรสถานการณ์ทางนี้ยังสับสน ถึงเวลานั้นค่อยโบ้ยให้ฉู่สวินหยาง บอกว่านังเด็กคนนี้ส่งคนมาจับตัวนางจนนางต้องตัดสินใจทำเรื่องเช่นนี้อย่างไร้ทางเลือก
ความคิดของฉู่หลิงอวิ้นหมุนแล่น กำลังจะอ้าปาก พลันได้ยินเสียงตวาดดังขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งของตรอกถนน “พวกเจ้าเป็นใครน่ะ?”
น้ำเสียงคุ้นหู แต่ฉู่หลิงอวิ้นกำลังหัวหมุนจึงไม่ทันนึกออก
เป็นลู่หยวนที่ตาดี กระซิบบอกฉู่สวินหยางว่า “คนของจวนอ๋องหนานเหอขอรับ!”
“เอ๊ะ?” ฉู่สวินหยางชะงักไป ก่อนจะเข้าใจอะไรๆ ในทันที…
คงไม่พ้นฝีมือของฉู่ฉีเหยียน!
เขายังคงรู้จักพี่สาวของตัวเองดี ถึงได้เตรียมการไว้เสร็จสรรพ
ฉู่หลิงอวิ้นได้ยินเสียง หัวใจเต้นด้วยความยินดี รีบเรียก “หลี่…”
เสียงร้องยังไม่ทันจะลอดออกมาก็ถูกสกัดไว้ในลำคอ ร่างของนางก็ล้มพับไปพร้อมกับเสียงที่ดับหาย
พวกหลี่หลินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เร่งฝีเท้าบุกพรวดเข้ามา
“เจ้ากับชิงหลัวพานางไปก่อน!” ฉู่สวินหยางสั่งเสียงเรียบ ก่อนหันไปมองเหยียนหลิงจวิน
เหยียนหลิงจวินพยักหน้าให้เบาๆ อย่างเข้าใจความหมาย เพียงส่งสัญญาณมือ พวกอิ้งจื่อทั้งสามคนก็ปรากฏตัวขึ้น
“ล่อพวกนั้นไปทางอื่น ก่อนฟ้าสว่าง ห้ามให้กลับไปถึงจวนอ๋องหนานเหอ” เหยียนหลิงจวินสั่ง
พวกอิ้งจื่อไม่ปริปากคัดค้าน กระโจนเข้าหาทันที
ลู่หยวนนำพรมมาม้วนร่างของฉู่หลิงอวิ้นไว้ด้านใน
