ปากมาก
หัวใจของซูหลินกระตุกวูบ หมดความอดทนจะซักไซ้ต่อ เท้าถีบใส่นางอีกทีหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้ายาวเดินไปทางเรือนหอ
“ไสหัวไปให้หมด!” เขาตวาดเสียงดังใส่ทุกคน
เหล่าสี่เหนี่ยงและข้ารับใช้ที่มุงอยู่หน้าประตูรีบแหวกทางออกเป็นสองฝั่ง พอผ่านประตูเข้าไปก็เห็นจื่อเหวยกับจื่อซวี่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกับเจ้าสาวชุดแดงที่นอนอยู่บนเตียง
บ่าวสองคนล้วนตาแดงก่ำ ทางหนึ่งก็ตะโกนด่าทั้งน้ำตา “นังสารเลว! หน้าไม่อาย ข้าจะถลกหนังเจ้าออกมาให้ได้!”
แน่นอนว่าเขารู้จักสาวใช้ทั้งสองคนของฉู่หลิงอวิ้น ซูหลินยืนงงเป็นไก่ตาแตก อึ้งไปเป็นพักก่อนจะรีบก้าวขาเข้าไปทันทีที่ได้สติ เขากระชากคนทั้งสองที่นั่งคร่อมและพยายามดึงชุดเจ้าสาวอยู่ออกแล้วเหวี่ยงลงบนพื้นด้วยความเดือดดาล ระเบิดอารมณ์ว่า “ไอ้พวกไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ใครก็ได้เข้ามาลากพวกชั้นต่ำสองคนนี้ออกไปโบยให้ตาย!”
กล้าแตะต้องผู้หญิงของเขา? สาวใช้สองคนนั้นเสียสติไปแล้วอย่างนั้นรึ?
ซูหลินโกรธมาก ดวงหน้าบิดเบี้ยว ทำเอาสี่เหนี่ยงและบ่าวรับใช้ที่อยู่ในเหตุการณ์พากันตกใจจนขาอ่อนทรุดกระแทกพื้น
เจ้าสาวที่อยู่บนเตียงปล่อยโฮออกมา ตอนที่ซูหลินกำลังเจ็บปวดหัวใจเหลือแสน จื่อเหวยที่ถูกเหวี่ยงลงพื้นก็ปาดน้ำตาทิ้งแล้วโถมตัวมากอดขาเขาไว้แน่น
ซูหลินกำลังจะสะบัดนางออกด้วยความขยะแขยง แต่ได้ยินเสียงแค้นใจของจื่อเหวยดังขึ้นก่อนว่า “ซื่อจื่อ ซื่อจื่อช่วยด้วยเจ้าค่ะ ช่วยท่านญิงของพวกเราด้วย รีบไ
