ดีให้นางกระโดดลงหลุมที่ตัวเองขุดไว้ น่าเศร้าที่นางไม่มีวันรู้เลยว่าตอนที่นางมุ่งมั่นตั้งใจจัดการคนนอกร่วมกับเจ้าผู้เป็นพี่สะใภ้ในอนาคตนั้น เจ้ากลับซ้อนแผนไว้อีกขั้นอย่างแยบยล เพื่อถีบพวกนางสองพี่น้องให้ออกห่าง”
“ส่วนฉู่หลิงซิ่ว…” ฉู่สวินหยางถอนหายใจ หัวเราะหยัน “ก็ถือว่านางหาเรื่องใส่ตัวเอง ที่ดันเลือกมาซ้ำเติม บาดแผลของเจ้าในวันนี้ จนเจ้าเกลียดขี้หน้านางขึ้นมากะทันหัน”
น้ำเสียงของฉู่สวินหยางมั่นคงและสงบ เมื่อเอ่ยจบแล้วก็เหลือไว้เพียงความเงียบงัน
ลู่หยวนกับชิงหลัวฟังไปใจก็ให้สะท้านสั่น ไม่ต้องคิดก็เดาออกว่า หากเรื่องราวดำเนินไปตามเส้นทางที่ฉู่หลิงอวิ้นวางเอาไว้ ผลลัพธ์สุดท้ายจะออกมาน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงไหน
สตรีผู้นี้ช่างอำมหิตเลือดเย็น!
ไม่ว่าจะส่วนตัวหรือส่วนรวม ล้วนแต่วางหมากออกมาได้อย่างแยบยล
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร จู่ๆ ลมหนาวก็โชยพัดมา
ลมเหมันต์ ทั้งแห้งผาก และเยือกเย็น
เมื่อกวาดสายตาผ่านตรอกโล่งที่มืดดำ จะเห็นดรุณีน้อยชุดม่วงผมดำขลับอยู่เหนือกำแพง กระโปรงขาวพัดพริ้ว ดั่งดอกไม้ที่เบ่งบานอย่างทรนง ภายใต้ความสุขุมอ่อนโยนก็งามงดเย้าตา
สายตาของทุกคนถูกสะกดไว้บนกำแพง บางคนตกอยู่ในภวังค์ความคิด บางคนจ้องมองด้วยความชิงชังปะปนด้วยความริษยา จนไม่มีใครรู้ตัวเลยว่า บัดนี้พื้นที่คับแคบตรงนั้นได้มีร่างคนเพิ่มขึ้นมาอย่างเงียบๆ
“ลงมา!” เสียงต่ำห้าวของบุรุษดังขึ้น แฝงซึ่งการบีบบังคับไม่อ่อนข้อ
ท
