งเขา ความหนาและใหญ่ของมันบังร่างทั้งร่างของฉู่สวินหยางเสียมิด ชายเสื้อด้านล่างยาวจนลากพื้น ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูตลกน่าขัน
ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน ฉู่สวินหยางรู้สึกไม่สะดวกใจนัก เท้าจึงก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว แล้วส่งยิ้มกลบเกลื่อนให้ เอ่ยว่า “ข้าไม่หนาว!”
เหยียนหลิงจวินไม่สนใจนาง ก้าวขาตามติด กระชับเสื้อคลุมให้แน่นหนาอย่างดื้อรั้น
ลู่หยวนกับชิงหลัวต่างก็หลุบตาหลบต่ำ ได้แต่ทำทีว่าตนไม่ได้พกตากับหูมาด้วย
ฉู่หลิงอวิ้นยืนอึ้งอยู่ด้านข้าง ตาสองข้างแดงเรื่อ
วินาทีที่เหยียนหลิงจวินปรากฏตัวขึ้น นางรู้สึกตกตะลึงก่อนจะตามมาด้วยความประหลาดใจ ตอนนี้เหมือนว่าหน้ากากที่สวมอยู่บนหน้าจะแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ แม้แต่ความรู้สึกร้อยพันที่ปั่นป่วนอยู่ในใจก็แหลกสลาย เศษเสี้ยวเกลื่อนพื้นจนไม่อาจเก็บกวาดได้หมด
ขอบตาแดงก่ำ เหมือนจะมีของเหลวร้อนลวกไหลพรูออกมา
นางออกแรงกัดริมฝีปาก เล็บจิกเข้ากลางฝ่ามือจนเกิดรอยเลือด
สายตาของฉู่สวินหยางมองผ่านนางอย่างไม่ได้ตั้งใจ หัวคิ้วพลันเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่มีใครสังเกตเห็น
ฉู่หลิงอวิ้นสบตากับนางเข้าพอดี พลันหัวเราะออกมาด้วยความเศร้าหมองปนเจ็บแปลบ
นางเงยหน้าขึ้น บังคับให้น้ำตาที่คลออยู่ไหลกลับเข้าไป เอ่ยเสียงไร้ความรู้สึกว่า “กลางเมืองหลวง ใต้แผ่นฟ้า ใต้เท้าเหยียนหลิง เจ้ากำลังช่วยคนเลวกระทำการชั่วช้าและต้องการจะประกาศตัวเป็นศัตรูกับจวนอ๋องหนานเหอใช่หรือไม่? ตั้งแต่
