ม่รอให้นางตอบรับก็เล่นสนุกพอเป็นพิธีแล้วขอตัวกลับอย่างรู้ความ
เหล่าสี่เหนียงยังต้องรอให้เจ้าบ่าวมาถอดผ้าคลุมหน้าพร้อมกับคล้องแขนดื่มสุราให้เรียบร้อยแล้วถึงจะจากไปได้ คนสิบหกคนแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ยืนรอโดยไม่ปริปาก พลันได้ยินเสียงเย็นชาดังมาจากเจ้าสาวที่นั่งหลังตรงอยู่บนเตียง ว่า “พวกเจ้าออกไปก่อน!”
เหล่าสี่เหนียงตะลึง ยังคิดว่าตัวเองหูแว่วไปหรือเปล่า
จื่อเหวยทำสีหน้าลำบากใจ “ท่านหญิง เช่นนี้ผิดจารีตเจ้าค่ะ!”
“พวกเจ้าก็ออกไปด้วย!” น้ำเสียงใต้ผ้าปิดหน้าฟังไม่สบอารมณ์ ความหงุดหงิดพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ “ออกไปให้หมด!”
จื่อเหวยตะลึงงัน ลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของนาง ส่งสายตาบอกเหล่าสี่เหนี่ยงให้ออกไป ที่ระเบียงประตูทางเข้าทุกคนเอาแต่มองหน้ากันไปมา
จื่อเหวยปรึกษากับจื่อซวี่เบาๆ แล้วเสนอว่า “พวกเจ้าไปพักที่เรือนข้างๆ ก่อนดีไหม กว่างานเลี้ยงด้านหน้าจะเลิกอย่างน้อยก็ต้องมีถึงสองชั่วยาม ที่นี่มีข้ากับจื่อซวี่คอยเฝ้าไว้ มีเรื่องอะไรค่อยเรียกพวกเจ้า”
พวกสี่เหนียงยืนมาตั้งแต่เช้ายันเย็น หลังแข็งเมื่อยขบไปหมด หลังหันหน้าคุยกันก็ตอบตกลง อย่างไรเสียก็อยู่ในจวน คงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นได้
เดินไปส่งเหล่าสี่เหนียงแล้ว จื่อเหวยก็ส่งสายตาให้จื่อซวี่ จากนั้นก็หมุนกายกลับเข้าเรือนไป
ฉู่หลิงอวิ้นดึงผ้าคลุมหน้าออกไปแล้ว ตอนนี้กำลังพยายามปลดมาลาหงส์ออก
จื่อเวยไม่พูดมาก รีบเข้าไปช่วยแกะมาลาห
