งส์และถอดชุดแต่งงานแสนซับซ้อนซึ่งอยู่บนตัวของนางออก จากนั้นก็ไปรื้อหีบสินเดิมของเจ้าสาว หยิบเอาเสื้อผ้าสะอาดสีเรียบออกมาเปลี่ยนให้นาง
สองคนจัดการได้ว่องไว พอเสร็จเรื่องเหล่านี้ ฟ้าด้านนอกก็เปลี่ยนเป็นสีดำไปหมด
ฉู่หลิงอวิ้นเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง เอ่ยอย่างร้อนใจว่า “ไปดูหน่อยสิ ทำไมคนยังส่งมาไม่ถึงอีก อย่ามาสร้างปัญหาอะไรให้ข้านะ!”
“เจ้าค่ะ ท่านหญิง!” จื่อเหวยรับคำ ทันทีที่หมุนตัวพลันเห็นว่าหน้าต่างกระดาษด้านหลังสะท้อนเงาดำของคนหลายคน พร้อมกับเสียงเคาะซี่ลูกกรงเบาๆ สามครั้ง
จื่อเหวยดีใจ รีบพุ่งเข้าไปเปิดหน้าต่าง คนชุดดำสามคนปีนเข้ามา วางม้วนพรมที่หนีบมาลงบนพื้น
ฉู่หลิงอวิ้นมองทีหนึ่ง แสงเทียนแดงสดสาดกระทบดวงหน้าที่ตกแต่งอย่างประณีต เห็นเป็นรอยยิ้มเย็นน่าแปลกประหลาด
พอจื่อซวี่ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวก็เปิดประตูพุ่งเข้ามา เอ่ยเสียงเครียด “ท่านหญิง!”
ฉู่หลิงอวิ้นจ้องคนชุดดำ สั่งว่า “เปิดออก!”
“ขอรับ!” คนชุดดำก้าวออกมา สะบัดพรมให้เปิดออกด้วยความกักขฬะ ฉู่หลิงซิ่วที่นอนไม่ได้สติอยู่ภายในกลิ้งหลุนๆ ออกมา
สายตาของฉู่หลิงอวิ้นกวาดไปทางใบหน้าของสาวใช้ทั้งสองคน เอ่ยเสียงน่ากลัวว่า “รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไร?”
“เจ้าค่ะ!” สองคนพากันพยักหน้างึกงัก “ท่านหญิงวางใจได้!”
ฉู่หลิงอวิ้นกระตุกริมฝีปาก เหลือบตาลงมองฉู่หลิงซิ่วที่นอนไม่ได้สติอยู่บนพื้น กระซิบว่า “อย่าหาว่าข้าผู้เป็นพี่ไม่
