ยนกลับไปมาในเสี้ยววินาที จนแผ่นหลังของนางหายลับไปจากสายตาก็ยังไม่ยอมไหวติง
ทางฉู่สวินหยางที่กำลังเดินเลี้ยวบนทางเส้นน้อย พลันปะทะกับชิงหลัวที่รีบร้อนซอยเท้าเข้ามาพอดี
“ท่านหญิง!” อาจเพราะเร่งฝีเท้าเดินหา น้ำเสียงของชิงหลัวจึงหอบเล็กน้อย มองผ่านนางไปทางข้างหลังเป็นอันดับแรก เมื่อไม่พบอะไรน่าสงสัยจึงเอ่ยว่า “บ่าวได้ยินจากฮูหยินใหญ่ว่าท่านอยู่ที่นี่ กำลังจะไปหาท่านพอดีเจ้าค่ะ”
“อืม!” ฉู่สวินหยางพยักหน้าเล็กน้อย ฝีเท้ายังคงเดินไปข้างหน้าอย่างเอื่อยเฉื่อยแล้วก็ถามขึ้นมาว่า “น้องสี่เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”
“ตื่นแล้วเจ้าค่ะ!” ชิงหลัวตอบ “บ่าวใช้ยาที่ใต้เท้าเหยียนหลิงให้ไว้ รอจนแน่ใจว่านางไม่เป็นอะไรแล้วจึงออกมา ฮูหยินใหญ่ก็ไปถึงที่นั่นแล้ว”
“อย่างนั้นก็ดี!” ฉู่สวินหยางวางใจลงได้ในที่สุด ถอนหายใจยาวออกมาทีหนึ่ง
ชิงหลัวรอคอยคำสั่งต่อไปของนางด้วยความอดทน แต่ผ่านไปพักใหญ่ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะขบขัน พูดกับตัวเองอย่างชอบใจว่า “น่าสนุก!”
ชิงหลัวมึนงง “ท่านหญิงว่าอะไรนะเจ้าคะ?”
“ข้าแค่กำลังคิดว่า น้องสี่ถูกวางไว้ในตำแหน่งใดของหมากกระดานนี้” ฉู่สวินหยางตอบ ในเมื่อยังหาคำตอบให้คำถามนี้ไม่ได้ก็ไม่ต้องเปลืองสมองครุ่นคิด แต่จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วเหมือนนึกอะไรออก “ลู่หยวนล่ะ เจ้าไม่ได้ให้เขาไปคอยเฝ้าฉู่หลิงอวิ้นรึ?”
“บ่าวของใต้เท้าเหยียนหลิงส่งข่าวมา บอกว่าให้ยกเป็นหน้าที่ของพวกเขาเจ้าค่ะ” ชิงหลัวตอบ นิ่งไปสักพัก
