สียงที่เปล่งลอดฟันฟังชัดเจนทุกพยางค์ มันดังกังวานอยู่ในสมองฉู่ฉีฮุย
หัวใจของฉู่ฉีฮุยสั่นไหว สูดหายใจลึกอย่างไม่รู้ตัว อ้าปากจะตอบกลับ แต่หาคำมาพูดไม่ได้ด้วยความที่มีชนักติดหลัง
“จ่างซุนท่านก็รู้นี่ใช่ไหม?” ฉู่สวินหยางไม่ได้โกรธ ยังคงสนทนาด้วยใจที่สงบนิ่ง นางก้าวขาเข้ามาช้าๆ ในน้ำเสียงยังแฝงความขบขันชัดเจน เอ่ยออกมาทีละประโยคว่า
“ฉู่เยว่เหยียนเรียกเหลยซวี่มา คิดจะทำให้ข้าสลบอยู่ในห้องนั้น พอข่าวแพร่ออกไป ท่านพ่อต้องรักษาชื่อเสียงของข้าและวังบูรพา จนไม่อาจบอกปัดการเกี่ยวดองกับสกุลเหลย เมื่อเป็นเช่นนั้น ต่อให้ข้ากังวลเรื่องอนาคตของตน แต่ข้าก็ไม่อาจไม่คิดถึงพี่รอง สุดท้ายก็ต้องยอมเข้าสู่จวนสกุลเหลย ทางหนึ่งก็สามารถตัดแยกสายสัมพันธ์ระหว่างข้ากับพี่รอง อีกทางยังสามารถกดทับข้าเอาไว้ ไม่ให้ข้ากลายเป็นอุปสรรคที่ขวางทางหวงจ่างซุนอย่างเจ้าอีก ช่างเป็นการยิงหินครั้งเดียวได้นกสองตัวจริงๆ”
———————————————————————–
