“ใต้เท้าเหยียนหลิง…”
เหยียนหลิงจวินกระจ่างแก่ใจดี ได้ยินดังนั้นก็ยอมก้าวไปข้างหน้า จับชีพจรของฉู่เยว่หนิงผ่านแขนเสื้อ เอ่ยเสียงเรียบว่า “ฤทธิ์ยาสลบที่นางโดนไม่ใช่สามัญ หากไม่ถึงเย็นคงไม่มีทางฟื้นแน่ ข้าไม่ได้พกยาติดตัวมา เจ้าเผาสะระแหน่แห้งหนึ่งใบจนเป็นผง แล้วบดยาเม็ดนี้ให้ละเอียด ผสมกับเหล้าอย่างแรงให้นางดื่ม ประมาณหนึ่งเค่อก็น่าจะตื่นขึ้นมาได้”
เขาพูดพลางหยิบเอาเม็ดยาสีเขียวอ่อนไม่สะดุดตาออกมาจากขอบเอวแล้วโยนให้
ฉู่สวินหยางรับเม็ดยาไว้ในมือ พิจารณาอย่างไม่ค่อยมั่นใจอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็แกะนิ้วชิงหลัวแล้วยัดมันใส่มือนาง สั่งการว่า “วันนี้ฮูหยินใหญ่มาพร้อมกับท่านพ่อด้วย เจ้าไปหานาง นางรู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ”
“เจ้าค่ะ!” เสียงคนจอแจดังเข้าใกล้มากขึ้นทุกขณะ ชิงหลัวไม่พิรี้พิไร รีบรับคำแล้วแบกฉู่เยว่หนิงวิ่งหลบไปทางเล็กๆ ลึกเข้าไปในสวนดอกไม้
จัดการเรื่องเหล่านี้แล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องเป็นกังวลอีก
ฉู่สวินหยางถอนหายใจเบาๆ พลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้จึงหันไปมองที่เฉี่ยนลวี่ เอ่ยว่า “เจ้ามาช่วยข้าก่อน!”
เหยียนหลิงจวินในเวลานี้ทำหน้าไม่รับแขก เฉี่ยนลวี่หัวใจเต้นตุบๆ แค่มองหน้ายังไม่กล้าด้วยซ้ำจึงพยักหน้าทันควันโดยไม่หยุดคิด
“ทุกอย่างตามท่านหญิงจะบัญชา!” อย่างไรเจ้านายของตนก็ตามใจท่านหญิงสวินหยางทุกอย่างอยู่แล้ว นางรับปากไปอย่างไรก็ไม่ผิดแน่
