ฉู่สวินหยางขยับยิ้ม แล้วพานางเดินไปที่ด้านหลังของภูเขาจำลอง
ตรงนั้น เหลยซวี่กับฉู่เยว่เหยียนยังนอนไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนพื้นดิน
เฉี่ยนลวี่ขมวดคิ้ว อดจะหันไปส่งสายตาสงสัยให้กับฉู่สวินหยางไม่ได้ ท่านหญิงสวินหยางท่านนี้คงไม่ได้คิดจะให้นางถอดเสื้อผ้าของทั้งสองคนแล้วฉวยโอกาสเล่นบทจับชู้กระมัง?
เหยียนหลิงจวินเหลือบมองสองคนด้วยความรังเกียจ เอ่ยเสียงเย็นว่า “ยืนอึ้งอะไร? พาสองคนนี้เข้าเรือนไปสิ!”
เรื่องของฉู่เยว่เหยียนกับเหลยซวี่ ระหว่างที่เดินทางมาที่นี่อิ้งจื่อได้เล่าคร่าวๆ ให้เขาฟังหมดแล้ว หากบอกว่าจางอวิ๋นเจี่ยนสมควรตาย สองคนนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร
“เจ้าค่ะ!” เฉี่ยนลวี่ใจสั่นเล็กๆ รีบร้อนหาที่ซ่อนให้สาวใช้ที่อยู่ในอ้อมแขน จากนั้นก็ดึงสายผูกเอวของคนทั้งสองไว้ในมือ
ฉู่สวินหยางเห็นนางมีท่าทางหวาดกลัวก็งุนงง พอเหลือบไปเห็นน้ำแข็งที่เคลือบอยู่บนหน้าของเหยียนหลิงจวิน คิ้วก็ขมวดแน่นยิ่งกว่าเก่า…
ทำไมเฉี่ยนลวี่ถึงดูหวาดกลัวเขาขนาดนั้น? ความจริงตอนที่เขาซ่อนมีดไว้ภายใต้รอยยิ้มต่างหากถึงจะทำให้คนรู้สึกใจสั่นขวัญหายได้จริงๆ
