ฉู่หลิงอวิ้นเอ่ยออกมาว่า “ป้ากู้ ข้าทางนี้ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว เจ้าก็ไปช่วยท่านแม่รับรองแขกที่ด้านหน้าเถอะ วันนี้แขกที่จวนเยอะมาก ท่านแม่ดูแลไม่ไหวหรอก”
ป้ากู้คิดว่าอยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรให้ทำจึงรับคำเห็นด้วย
รอจนคล้อยหลังนาง ฉู่หลิงอวิ้นก็กุมขมับคล้ายอ่อนแรง เอ่ยพลางโบกมือว่า “นั่งมาครึ่งวันแล้ว ข้าเมื่อยไปทั้งตัว ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ข้าจะพักสักครึ่งชั่วยาม อีกเดี๋ยวพวกเจ้าค่อยเข้ามา”
สี่เหนียงไม่ขัดใจนาง เอ่ยคำคารวะแล้วก็ถอยออกจากเรือนไป
จื่อซวี่รีบปรี่เข้าหา รายงานอย่างร้อนใจ “ท่านหญิง ห้องพักเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ท่านจะยกเลิกกลางคันหรือเจ้าคะ”
“เหอะ!” ฉู่หลิงอวิ้นพ่นเสียงหยันผ่านจมูก ริมฝีปากที่แต้มชาดแดงเหยียดยิ้ม ยิ่งให้ความรู้สึกงดงามแปลกตา เอ่ยเสียงน่ากลัว “ข้าคิดดีแล้ว หากว่าทางนั้นลงมือจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เปลี่ยนเป้าหมายจะดีกว่า”
“อะไรนะเจ้าคะ?” จื่อซวี่ตกใจ เหงื่อเย็นผุดทั่วร่าง “มาถึงขนาดนี้แล้ว จะไปหา…”
“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องยุ่ง!” ฉู่หลิงอวิ้นตัดบทนางเสียงกร้าว “เจ้าไปเรียกจื่อเหวยกลับมาก่อนที่จะทำอะไรผิดพลาด”
“เจ้าค่ะ!” จื่อซวี่รู้จักนิสัยนางดี หากว่านางตัดสินใจแล้วก็จะไม่เปล
