ชิงเถิงยืนอยู่ด้านหลังหัวเราะเสียงเย็น “ตีหน้าหวังผล”
ฉู่สวินหยางกระตุกยิ้มมุมปาก ยักคิ้วข้างหนึ่ง พลางส่งสายตาไปให้ชิงหลัว
“เจ้าค่ะ ท่านหญิง!” ชิงเถิงรับคำ แล้วพุ่งตัวตามไปยังทิศทางที่คนทั้งสองหายไป
ฉู่สวินหยางนั่งอยู่ที่ศาลาไม่ขยับ ยังคงชงชาดื่มด่ำอยู่กับภาพฉากหิมะต่อไปอย่างไม่อนาทรร้อนใจ จนเกือบใกล้เที่ยงวันแล้วถึงให้ชิงเถิงเก็บของกลับ
ไปถึงโถงจิ่นฮว่าไม่นาน ชิงหลัวก็ตามมาอย่างรีบร้อน
ฉู่สวินหยางวางหนังสือในมือลง เงยหน้าขึ้นมอง “เป็นอย่างไร”
“ฉู่เยว่เหยียนอยู่ที่เรือนหย่าถิง ขอให้ท่านหญิงสี่สอนงานเย็บปักให้ นางเพิ่งจะจากไปเมื่อครู่เจ้าค่ะ” ชิงหลัวพูดด้วยสายตาที่เข้มขึ้น มุมปากที่ยกโค้งเจือความเหยียดหยันแฝงความเย็นชากล่าวต่อว่า “ก่อนกลับ นางยืมถุงหอมที่ท่านหญิงสี่พกติดกายกลับไปด้วยเจ้าค่ะ”
“ถุงหอม?” ฉู่สวินหยางใช้นิ้วลูบอักษรที่เรียงตัวเป็นระเบียบบนหนังสือพลางยิ้มคล้ายจะขบขัน
“เจ้าค่ะ” ชิงหลัวพยักหน้า จงใจเอ่ยย้ำอีกรอบ “ไม่ใช่ชิ้นใหม่ แต่เป็นชิ้นที่ท่านหญิงสี่พกติดตัวไว้ตลอดเวลาเจ้าค่ะ”
ฉู่เยว่หนิงเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่ฮูหยินใหญ่สอนสั่งมากับมือ ไม่ว่าจะพิณ หมากล้อม เขียนพู่กันหรือแม่กระทั่งวาดภาพล้วนแต
