องงานมงคลของฉู่หลิงอวิ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้
“เมื่อวานเป็นเทศกาลล่าปา[1] ได้ยินว่าเสด็จย่ายังประทานข้าวของตั้งมากมายยกให้เป็นสินเดิมของท่านหญิงอันเล่อ หากมิใช่กลัวผิดธรรมเนียมคงไม่จบแค่หนึ่งร้อยยี่สิบแปดคนหามแน่” ฉู่เยว่หนิงจิบน้ำชาพลางเอ่ยเบาๆ ในน้ำเสียงมีความอ่อนใจอยู่มาก แต่มิได้แฝงความอิจฉาแม้แต่นิดเดียว
หลัวฮองเฮาปฏิบัติต่อฉู่หลิงอวิ้นต่างออกไปจากคนอื่นๆ เก้าในสิบของเหล่าราชนิกุลหญิงล้วนมีใจริษยานางทั้งนั้น
ฉู่สวินหยางไม่สนใจอุบายชิงความโปรดปรานเล็กๆ น้อยๆ ของเหล่าสตรี แต่ไม่คิดว่าฉู่เยว่หนิงจะมีท่าทีสนใจเรื่องนี้อย่างมาก
นางหัวเราะคล้ายเจอเรื่องสนุก เอ่ยว่า “นางเป็นบุตรสาวสายหลักเพียงคนเดียวของจวนอ๋องหนานเหอ แค่ที่มารดาของนางมอบให้ก็ไม่น้อยแล้ว ยิ่งราชสำนักเองก็ต้องให้เกียรติสกุลซู บวกกับการออกหน้าของเสด็จย่า สองวันนี้ของขวัญจากสนมทุกคนในวังย่อมไม่มีทางตกหล่น เหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องปกติ”
“ก็จริงอย่างว่า” ฉู่เยว่หนิงมุ่ยหน้า “เพราะงานแต่งต้องจัดในเมืองหลวง สองเดือนนี้จวนพักในเมืองหลวงของอ๋องฉางซุ่นก็ปรับปรุงตกแต่งใหม่เสียใหญ่โต มิได้บอกว่าหลังงานแต่งจะกลับลงใต้หรอกรึ ก็แค่อยู
