่ไม่กี่วัน สิ้นเปลืองจริงๆ”
ฉู่สวินหยางหัวเราะ นัยน์ตามีแสงไหววูบเล็กๆ หลอมรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับประกายระยิบของหิมะด้านนอก
ซูหลินเฝ้าฝันถึงฉู่หลิงอวิ้นมาหลายปี วันนี้ได้สมดังปรารถนา ด้านงานมงคลย่อมต้องตระเตรียมทุกสิ่งให้สมบูรณ์ครบถ้วน ไม่ยอมให้นางในดวงใจต้องชอกช้ำ
แต่ก็อย่างว่า…
ไม่รู้ว่างานมงคลที่เขาตั้งอกตั้งใจจัดขึ้นและเฝ้ารออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน สุดท้ายแล้วจะกลายเป็นหายนะฉากหนึ่งหรือไม่
ฉู่เยว่หนิงบ่นกับตัวเอง ผ่านไปครึ่งวันก็ยังไม่ได้รับการตอบสนองจากฉู่สวินหยาง นางจึงหันหน้าไปมอง “พี่สาม เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ”
“อ้อ!” ฉู่สวินหยางพลันได้สติ มือที่ประคองชาร้อนยกขึ้นจิบ ค่อยเอ่ยยิ้มๆ ว่า “ข้ากำลังคิดถึงเดือนห้าปีถัดไป วังบูรพาของพวกเราก็จำเป็นต้องซ่อมบำรุงบ้างแล้วกระมัง”
พูดแล้วก็แสร้งมองรอบด้านราวกับว่าต้องทำเช่นนั้นจริงๆ
ฉู่เยว่หนิงไม่เข้าใจ คิ้วขมวดอย่างมึนงง “ก็ยังดีๆ อยู่ จะซ่อมตรงไหน”
ฉู่สวินหยางกะพริบตา แล้วหัวเราะออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ พลันโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้นาง เอ่ยเสียงเบาว่า “วันนี้ที่ฮูหยินใหญ่กลับจวนท่านราชบัณฑิต คงไม่ใช่แค่เพื่อส่งข้าวของวันปีใหม่กระมัง”
ฉู่เยว่หนิงเห็นนางยิ้มอย่าง
