ความ แค่ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ช่างเถอะ ข้าถูกชะตากับเจ้าถึงได้พูดมากเกินเรื่อง เจ้าฟังไว้ก็พอ ไปกันเถอะ อีกเดี๋ยวงานเลี้ยงก็จะเริ่มแล้ว” พูดจบก็เดินนำไปก่อนทันที
ฉู่เยว่เหยียนกัดปากไตร่ตรองสักพัก สาวใช้ข้างกายนางไม่รู้ว่าซูหว่านมาพูดเรื่องอะไร เพียงรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ปกติ หัวใจเต้นระรัวไปหมด
นางเดินใจลอยไปจนถึงตำหนักหลักที่จัดเลี้ยง ตลอดจนนั่งลงแล้วก็ยังมีท่าทางเหม่อลอยไร้วิญญาณอยู่
ฉู่หลิงอวิ้นมาถึงงานเลี้ยงก่อนแล้ว เวลานี้นั่งประจันหน้ากับซูหว่านจากฝั่งตรงข้ามไกลออกไป
ฮ่องเต้กับฮองเฮายังเสด็จมาไม่ถึง บรรยากาศภายในตำหนักจึงผ่อนคลาย เหล่าชายาขุนนางต่างก็ทักทายปราศรัยกันไปตามมารยาท
ไม่นานก็เห็นฉู่เยว่หนิงเดินจูงมือฉู่สวินหยางเข้ามาด้วยสีหน้าเบิกบานแช่มชื่น
ฉู่หลิงอวิ้นที่กำลังเสวนากับคนรอบข้าง พลันหันไปแลกเปลี่ยนสายตารู้กันกับซูหว่านโดยไม่มีใครเห็น ซูหว่านพยักหน้าเป็นนัยให้นางนิดๆ ฉู่หลิงอวิ้นจึงเบนสายตาหนีด้วยรอยยิ้มที่สุขุม
—————————————————————–
