างก็จะไม่มีทางเป็นอันตราย
ทว่าตอนนี้…
ความสมดุลของทุกสิ่งได้ทลายลง
“นายท่าน เวลานี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วขอรับ” พ่อบ้านเจิงเอ่ย “เรื่องที่ท่านชิงล้อมกำแพงเมืองสวินหยางเป็นเหมือนหนามที่ทิ่มแทงหัวใจฝ่าบาทมาโดยตลอด แม้ว่าการตายขององค์หญิงใหญ่จะกำจัดความสงสัยไปได้ชั่วคราว ทำให้เขาไม่รู้จะสืบสาวจากทางใด แต่ท่านก็แจ้งแก่ใจดี หลายปีที่ผ่านมาความเคลือบแคลงที่ฝ่าบาทมีต่อท่านหาได้หมดไป ยังไม่เอ่ยถึงท่านจ่างซุนที่จิตใจมากเล่ห์ ย่อมก็ไม่อาจดูแลท่านหญิงหลังจากท่านสิ้นไปแล้วได้ แค่เรื่องความปราดเปรื่องของเขา…ภายภาคหน้าฝ่าบาทจะอนุญาตให้เขาครองตำแหน่งจริงๆ หรือไม่ก็ยังยากจะพูด”
ฉู่อี้อันไม่แสดงท่าทีบ่ายเบี่ยงหรือเห็นด้วย
ไม่มีใครรู้ว่าหลายปีมานี้เขาผ่านมันไปด้วยความระมัดระวังราวกับกำลังเดินบนพื้นน้ำแข็ง พยายามสุดชีวิตเพียงเพื่อกดทับความสงสัยในใจของฮ่องเต้
ปีนั้น เขาได้รับข่าวว่าทัพใหญ่ของฮ่องเต้คิดตีต้าซ่งให้ราบเป็นหน้ากอง จึงฉวยจังหวะตอนที่ฮ่องเต้ทำศึกอย่างตึงมือที่เมืองหลวง เดินทางล่วงหน้าไปที่สวินหยางซึ่งอยู่ทางตอนใต้ คิดจะพาเหลียงซีหนีไป แต่เหลียงซีก็อ่านสถานการณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่ได้อย่างปรุโปร่ง จึงปฏิเ
