่งวัน ต่อหน้าข้าเจ้ายังต้องอ้อมค้อมด้วยหรือ บอกมาตามตรงเถอะ” ฉู่อี้อันคิดแล้วก็อดจะหัวเราะออกมาไม่ได้ “การกระทำของฉีฮุยในตอนนี้อาจจะดูว่าพุ่งเป้าไปที่ฉู่สวินหยาง แต่ความจริงแล้วเขาวางแผนจะจัดการฉีเฟิง ซินเป่าไม่อาจขวางทางเขาได้ แต่ว่า…”
ตำแหน่งของเขา แต่เดิมก็คิดจะเก็บไว้ให้ฉู่ฉีฮุยอยู่แล้ว
พ่อบ้านเจิงเหงื่อแตกเต็มหน้า ก้มหน้าปิดปากด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน
“ฉีฮุยเขาเป็นบุตรชายคนโต ให้เขาสืบทอดตำแหน่งอย่างไรก็ชอบด้วยเหตุผล” ฉู่อี้อันไม่สนใจเขา คล้ายตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง “เช่นนั้นก็ถึงเวลาที่ข้าควรจะเดินหมากบ้างแล้วใช่หรือไม่”
นัยน์ตาของเขาดำมืด ดวงตาจดจ้องความว่างเปล่ากลางอากาศ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
พ่อบ้านเจิงหัวเราะขื่น “นายท่าน ความจริงก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งยาก...”
“เจิงฉี!” ฉู่อี้อันหัวเราะ นัยน์ตามีความเจ็บปวดและอ้างว้างปกคลุม ท่ามกลางความเลือนราง คล้ายมีประกายน้ำลอยอยู่
เขาหลับตาลงทันที ดับโลกที่อยู่เบื้องหน้า เสียงทุ้มนุ่มคล้ายลอยมาแต่ไกล “เจ้ารู้ว่าข้าไม่อาจนั่งตำแหน่งนั้น! ข้ากลัว…”
เสียงของเขาลอยหายไป สุดท้ายก็พูดออกมาจนจบไม่ได้
——————————–
