จะระเบิดอารมณ์ออกมา เพราะทนกับท่าทางปลอดโปร่งสบายใจของนางไม่ไหว ก่อนที่เขาจะเดินมือไขว้หลังไปที่อีกฝั่งหนึ่งของห้อง “ข้าส่งคนไปตรวจสอบแล้ว วันก่อนเจ้าแอบนัดพบกับทั่วป๋าไหวอันที่หอยลนที คนที่ไปส่งจดหมายแทนเจ้าก็คือชิงหลัว พวกเจ้าเพิ่งจะเจอกัน วันต่อมาเขาก็วิ่งโร่ไปสู่ขอฉู่หลิงอวิ้น นี่ไม่ใช่ฝีมือเจ้าหรือไร”
ครั้นเอ่ยจนถึงตอนจบ น้ำเสียงของเขาก็ปิดเจตนาเค้นถามในประโยคไว้ไม่มิด
แต่ไหนแต่ไรฉู่สวินหยางปฎิบัติต่อเหล่าพี่น้องเป็นอย่างดี แม้สองฝ่ายต่างคนต่างก็มีความคิดเป็นของตนเอง แต่เบื้องหน้าก็ยังไว้ไมตรีต่อกัน
ทว่าทันทีที่ฉู่ฉีฮุยเอ่ยจบ นางก็พลันเปลี่ยนสีหน้า เอ่ยเสียงเย็นด้วยความเคร่งขรึม “พี่ใหญ่ตามสืบข้าหรือ”
ฉู่ฉีฮุยเดิมทีก็คร้านจะมองหน้านาง แต่เมื่อได้ฟังน้ำเสียงเช่นนั้นก็อดจะหันกลับมาไม่ได้ ถึงได้พบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ท่าทางของฉู่สวินหยางตึงเครียดขึ้น
สายตาของนางไม่แฝงเจตนาร้าย แต่ความหนาวเหน็บที่ยากจะพบเจอกลับทำให้ใจเขาสั่นอย่างไม่มีเหตุผล…
นางถึงกับกล้าใช้สายตาแบบนี้มามองเขาหรือนี่
“เป็นเจ้าที่ทำเกินเหตุ!” ฉู่ฉีฮุยรีบกดอารมณ์สั่นไหวในอก แล้วเปิดปากด้วยความใจเย็น “ข้าถามเจ้าว่า…
