้นใหม่ อารมณ์บนดวงหน้ากลับมาเป็นเฉกเช่นเก่า เอ่ยว่า “สามีภรรยาไร้รัก ครอบครัวไม่อาจเป็นสุข ซูหลินย่อมโอบอุ้มเอาใจนางเพราะเป็นสิ่งที่คอยเฝ้าฝัน ความขัดแย้งผ่านไปนานวันเข้า…สองฝ่ายพลิกหน้า พวกเราก็ได้แต่รอชมดูแล้ว”
ไม่ว่าสุดท้ายฉู่หลิงอวิ้นจะได้แต่งกับซูหลินหรือไม่ แต่การที่สองจวนจะรักใคร่สามัคคีกัน…เลิกคิดไปได้เลย!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่สวินหยางก็หันไปมองชิงหลัวอีกรอบหนึ่ง เอ่ยว่า “ช่วงระหว่างก่อนจะถึงวันงานมงคลของฉู่หลิงอวิ้น ส่งคนที่ไว้ใจได้ไปเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของนางทางนั้นด้วย ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ การเปลี่ยนแปลงใดๆ ล้วนต้องรายงานให้ข้ารู้ทันที”
“เจ้าค่ะ บ่าวเข้าใจแล้ว!” ชิงหลัวเองก็สนใจเรื่องนี้มาก ไม่กล้าเลินเล่อแม้เพียงเสี้ยวเดียว
เรื่องราวหยุดลงตรงนี้ ส่วนที่เหลือต้องรอฉู่หลิงอวิ้นลงมือแล้ว หรือไม่…
นางอาจยอมกล้ำกลืนไหว
ฉู่สวินหยางคิดแล้วก็หัวเราะออกมา ดวงตาจับจ้องดวงตะวันที่เคลื่อนสูง จากนั้นจึงหมุนกายเข้าไปในเรือน หยิบสะดึงลายดอกไม้ที่ปักเข็มทิ้งเอาไว้
แม้มือของนางไม่ถึงกับงุ่มง่าม ทว่างานเย็บปักถักร้อยของสตรีนางไม่ได้ทำมาตั้งแต่เล็ก แต่ละนาทีผ่านไปล้วนทรมาน ปักได้ไม่กี่เข็ม
