ป็นยัยแก่ขี้บ่นเกลี้ยกล่อมนางให้เตรียมตัวรอรับราชโองการ คิดไม่ถึงว่าข้ามประตูเข้าไปจะเห็นบุตรสาวนั่งหวีผมเตรียมตัวอยู่หน้ากระจกด้วยสีหน้าปกติ
คนแซ่เจิ้งหันไปสบตากับป้ากู้ที่ติดตามมาด้วย ทำทีอย่างกับมองเห็นผี ยืนตะลึงนิ่งอยู่ข้างประตู
ฉู่หลิงอวิ้นเห็นจากในกระจกว่าคนแซ่เจิ้งมา จึงหันหน้ากลับมามองพร้อมรอยยิ้ม “ท่านแม่มาแล้วรึ? เหตุใดจึงมาแต่เช้าเลยล่ะเจ้าคะ”
“อ้อ!” คนแซ่เจิ้งพลันได้สติ เพราะว่าใจไม่สงบ จึงเดินเข้ามาหานางด้วยรอยยิ้มแข็งทื่อ เอ่ยว่า “เมื่อวานท่านพ่อเจ้าพักอยู่ที่เรือนข้า เขาตื่นไปประชุมแต่เช้า ข้าเลยลุกตามด้วย จึงแวะมาดูเจ้าเสียหน่อย”
นางเดินเข้ามานั่ง คว้ามือของฉู่หลิงอวิ้นมาบีบไว้ แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร รอยยิ้มบนดวงหน้าของอีกฝ่ายก็ช่างดูขัดตานัก
สุดท้าย คนแซ่งเจิ้งก็ส่งสายตาให้ป้ากู้และสาวใช้คนอื่นๆ “เจ้าพาพวกบ่าวออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะคุยกับอวิ้นเอ๋อร์หน่อย”
“เจ้าค่ะ พระชายา!” ป้ากู้รับคำสั่ง สะบัดมือทีหนึ่งแล้วพาสาวใช้ล่าถอยออกไป
รอจนในเรือนไม่มีคนนอกแล้ว สีหน้าของคนแซ่เจิ้งพลันเคลือบไปด้วยความกังวล กุมมือของฉู่หลิงอวิ้นพลางเอ่ยว่า “อวิ้นเอ๋อร์ แม่รู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้ทำให้
