โดยพลัน แต่เขาก็ไม่ได้ถามซักไซ้ เพียงโค้งกายแล้วถอยออกไป
ฉู่ฉีเหยียนนั่งพิงพนักเก้าอี้แน่นิ่งอยู่เป็นนาน ลมหายใจมั่นคงเหมือนว่าหลับไปแล้ว หลังจากผ่านไปพักใหญ่ มุมปากของเขาก็ยกโค้งขึ้นมาอย่างเงียบๆ …
รอยยิ้มเล็กๆ เป็นรักหรือเกลียดนั้นยากจะแยกแยะ
หากกระบวนท่านี้ของฉู่สวินหยางทำเพื่อระบายความแค้นที่มีต่อฉู่หลิงอวิ้นก็แล้วไป แต่ถ้าเป้าหมายที่แท้จริงของนางคือการโจมตีจวนอ๋องหนานเหอ เช่นนั้นดรุณีน้อยคงต้องกลายเป็นปัญหาใหญ่ของเขา จำเป็นต้องระวังให้มาก!
…
คืนนั้นคนแซ่เจิ้งไม่อาจปิดตานอนหลับได้ทั้งคืน จึงคอยสั่งให้คนจับตาดูฉู่หลิงอวิ้นทางนั้น ด้วยกลัวว่าบุตรสาวจะคิดไม่ตกแล้วทำเรื่องโง่เขลาขึ้นมาจริงๆ ส่วนทางฉู่อี้หมินก็ปิดข่าวสุดความสามารถ ไม่ให้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเรือนฉู่หลิงอวิ้น ณ วันนี้ถูกแพร่งพรายออกไป
โอกาสที่จะได้เกี่ยวดองกับสกุลซูได้มาไม่ง่าย จะอย่างไรก็ห้ามทำพังเด็ดขาด ยิ่งไม่อาจให้เรื่องเหลวไหลของฉู่หลิงอวิ้นไปถึงหูคนสกุลซู ไม่เช่นนั้นต่อให้แต่งกันไป ก็ยากจะมองหน้ากันได้สนิทใจ เป็นการได้ไม่คุ้มเสีย
ระแวดระวังกันมาตลอดคืนแล้ว พอฟ้าสางคนแซ่เจิ้งก็ไปหาฉู่หลิงอวิ้นในทันที ยอมทำตัวเ
