ว
ฝีเท้าของนางร้อนเร่ง ชายกระโปรงสะบัดพริ้วอยู่เบื้องหลัง เกิดเป็นเสียงเสียดสีแฝงพลังอยู่เลือนราง
ฉู่ฉีเหยียนมองตามแผ่นหลังของนางไป หัวคิ้วยิ่งพันกันแน่น...
เกรงว่าเรื่องนี้ไม่อาจจบลงอย่างสวยงามได้เลย
หลี่หลินรู้สึกเสียใจมากกว่าเก่า เขาทิ้งเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้าฉู่ฉีเหยียน “ข้าน้อยประมาทเอง เมื่อครู่…”
“ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก” ฉู่ฉีเหยียนยกมุมปากด้วยความกลัดกลุ้ม ก่อนจะเหลือบตามองคนสนิทครั้งหนึ่ง “ถ้าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล ช้าหรือเร็วนางก็ต้องรู้อยู่ดี”
ฉูู่หลิงอวิ้นไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเอาเปรียบ ครั้งนี้โดนกลั่นแกล้งอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ต่อให้ตนไม่สืบ ลับหลังนางก็คงไปก่อเรื่องใหญ่โตแน่
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ในใจหลี่หลินก็ยังรู้สึกผิด เขาลุกขึ้นแล้วเอ่ยคำด้วยสีหน้าลำบากใจ “หากว่าเป็นฝีมือของวังบูรพาจริงๆ นั่นก็มิใช่เรื่องเล็กๆ ซื่อจื่อ พวกเขาควรทำอย่างไรดีขอรับ”
“วันพรุ่งนี้พระราชโองการจะถูกประกาศออกมาแล้ว เจ้าว่ายังทำอะไรได้อีก?” ฉู่ฉีเหยียนทำเสียงหยัน ย้อนถาม
หากรู้แต่ต้นว่าวังบูรพาอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ต่อให้มีผลประโยชน์มหาศาลรออยู่ เขาก็คงไม่ยุให้คนแซ่เจิ้งไปขอร้องหลัวฮองเฮาแล้ว
