แต่ว่า…
เสียใจตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว
หลี่หลินปิดปากเงียบ ก้มหน้าลงด้วยความตึงเครียด
“แต่ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เราเห็นภายนอกแน่” ฉู่ฉีเหยียนรำพึงกับตัวเอง ทอดถอนใจต่อแสงจันทร์ที่ค่อยๆ ลอยสูงขึ้นฟ้า
หลังจากเงียบไปพักใหญ่ เขาพลันเหล่มองหลี่หลินที่อยู่ข้างกาย เอ่ยว่า “เจ้าเคยเจอฉู่สวินหยาง ตามความคิดเจ้า หากว่านางมีแผนนี้อยู่ในใจ เหตุใดจึงทิ้งเบาะแสชัดเจนขนาดนี้ให้เราสืบพบ หากนางไปพบทั่วป๋าไหวอันจริง เหตุใดไม่พบกันอย่างลับๆ แต่กลับนัดเจอกันกลางวันแสกๆ”
หลี่หลินชะงักไป เพราะเขาไม่เคยพิจารณาถึงจุดนี้
ฉู่ฉีเหยียนหัวเราะเสียงขื่น นวดกลางหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยล้า เอ่ยพลางส่ายศีรษะว่า “ช่างเถอะ เรื่องนี้กลับไปค่อยว่ากันใหม่”
เขาก้าวเท้าจากไป เดินไปได้สองก้าวก็หันหน้ากลับมาอีกครั้ง สั่งการว่า “อีกเดี๋ยวเจ้าส่งคนรู้งานจับตาดูที่นี่ไว้สักสองสามคนนะ”
ด้วยฉู่ฉีเหยียนรู้จักนิสัยของฉู่หลิงอวิ้น ผู้ป็นพี่สาวดี เดิมนางก็ไม่ชอบใจการแต่งงานครั้งนี้อยู่แล้ว ยิ่งมารู้ว่าถูกคนอื่นเล่นงาน ในใจย่อมไม่อาจทนอยู่เฉยได้
แต่ตอนนี้ไม้กลายเป็นเรือ ไม่ว่าจะเป็นแผนการของฉู่สวินหยางหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางใ
