ห้ถอย
ฮ่องเต้พระราชทานงามสมรส ส่วนหนึ่งก็เป็นฝีมือของหลัวฮองเฮา หากว่างานแต่งนี้ไม่อาจเกิดขึ้นได้อย่างราบรื่น ย่อมเสื่อเสียไปถึงฮ่องเต้และฮองเฮา ผลลัพธ์เช่นนี้…
ไม่ใช่สิ่งที่จวนอ๋องหนานเหอจะแบกรับไหว
“ข้าน้อยรู้ว่าต้องทำอย่างไร ซื่อจื่อวางใจได้ขอรับ” หลี่หลินตอบ เขาสังเกตเห็นความอ่อนล้ากลางหว่างคิ้วของฉู่ฉีเหยียน จึงอดจะเอ่ยเตือนไม่ได้ “เพื่อวางเส้นทางการค้าสายตะวันตกเส้นใหม่ ช่วงนี้ซื่อจื่อต้องทุ่มเทเรี่ยวแรงไปมาก ท่านต้องระวังสุขภาพของตัวเองด้วยนะขอรับ”
“เรื่องเล็กน้อยน่ะ ไม่ได้เหนื่อยมากนักหรอก” ฉู่ฉีเหยียนกล่าว ขบคิดเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสริมว่า “กลับไปเจ้าหาโอกาสพาจื่อเหวยมาพบข้าด้วย”
“ขอรับ!” หลี่หลินรับคำ
ฉู่ฉีเหยียนถึงหมุนกายจากไปก่อน
…
ภายในเรือน ฉู่หลิงอวิ้นนั่งหันหน้าให้แสง เครื่องหน้าประณีตยิ่งดูชดช้อยเมื่อกระทบกับแสงเทียนจากโต๊ะด้านข้าง ริมฝีปากแดงปลั่งดั่งเลือด อารมณ์เบื้องลึกในดวงตามีไอสังหารลอยออกมาเบาบาง
สาวใช้สองคนยืนอยู่ด้านหลังทั้งซ้ายและขวาอย่างระแวดระมัด แม้จะรู้ว่านางอารมณ์ไม่ดี แต่ก็ไม่มีใครอาจหาญเข้าไปปลอบนาง
นิ้วมือของฉู่หลิงอวิ้นวางอยู่บนกล่องชาดสีแดง ความคิดลอยล่อ
