นางราวกับคิดอะไรอยู่ในใจ
หลังจากกลับมาถึงจวน ฉู่สวินหยางก็ไปพบฉู่อี้อันในทันที วิเคราะห์ข้อมูลที่เหยียนหลิงจวินบอกกับนางให้ฉู่อี้อันฟังทั้งหมด
ฉู่อี้อันฟังไปอย่างเงียบๆ สีหน้าอารมณ์ไม่เปลี่ยนสักนิด
ฉู่สวินหยางฉงนอยู่ในใจ จึงลองเรียกเขาสักครั้งหนึ่ง “ท่านพ่อ!”
“อ้อ!” ฉู่อี้อันพลันได้สติ ก่อนจะปิดจดหมายราชการที่วางอยู่ด้านข้าง หันมามองนางแล้วเอ่ยว่า “เรื่องที่ฮ่องเต้กับกษัตริย์โม่เป่ยลอบติดต่อกัน ความจริงก่อนหน้านี้ข้าก็พอได้ข่าวมาอยู่บ้าง”
ฉู่อี้อันปกครองวังบูรพาได้อย่างมั่นคง คล้ายว่าตลอดทางที่เดินผ่านล้วนแต่ราบรื่นไร้ลมฝน ทว่าเบื้องหลังเขามีไม้ตายซุกซ่อนอยู่มากเท่าไร แม้แต่ฉู่สวินหยางเองก็ยังไม่ชัดเจนนัก
การที่เขาสามารถสืบข่าวของฮ่องเต้ทางนั้นได้ ฉู่สวินหยางไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของฉู่อี้อันแล้ว นางก็ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร
“ท่านพ่อก็ไม่รู้เช่นกันหรือเจ้าคะ ว่าพวกเขามีแผนอะไร” ฉู่สวินหยางถาม
ฉู่อี้อันมองนางครั้งหนึ่ง แม้จะไม่ได้ตอบออกมาตรงๆ แต่สายตาหนักใจที่เห็นได้รางๆ ก็บอกทุกอย่างชัดเจนแล้ว
หัวใจของฉู่สวินหยางยิ่งยากจะสงบ สองพ่อลูกต่างเงียบไ
