ง ตรัสกับฉู่อี้หมินที่อยู่เบื้องล่างว่า “เหล่าเอ้อร์คนเขามาขอดวงใจของเจ้า ข้าผู้เป็นปู่อย่างไรก็ห่างออกมาลำดับหนึ่ง จึงต้องถามความเห็นของเจ้าก่อน ชายหนุ่มผู้นี้ ข้ามองแล้วว่าไม่เลว ในเมื่อเขาอยากจะเป็นเขยในจวนเจ้า เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร”
ฮ่องเต้กับหลัวฮองเฮาแตกต่างกัน การส่งฉู่หลิงอวิ้นออกไป สำหรับเขาแล้วไม่ได้มีสาระสำคัญใดๆ ทั้งสิ้น
ให้ฉู่หลิงอวิ้นแต่งออกไปอยู่โม่เป่ยอย่างนั้นรึ ฉู่อี้หมินไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
ฉู่อี้หมินเก็บความแข็งทื่อบนใบหน้าไว้ไม่มิด แต่ยังคงพยายามรักษารอยยิ้มเอาไว้ กล่าวกับทั่วป๋าไหวอันว่า “องค์ชายห้าเมตตาแล้ว ข้าขอขอบใจเจ้าแทนบุตรสาว”
เปิดปากก็เอ่ยเบี่ยงประเด็น ก่อนจะโน้มตัวคารวะฮ่องเต้ที่นั่งอยู่เบื้องบน “ทว่าเสด็จพ่อ พระองค์ก็รู้จักอวิ้นเอ๋อร์ดี นางถูกฮองเฮาตามใจจนเสียนิสัย ดื้อรั้นยิ่งนัก องค์ชายห้าถูกใจนาง หม่อมฉันก็ไม่บ่ายเบี่ยง เกรงแต่ว่าด้วยนิสัยหัวแข็งของนาง เมื่อไปอยู่โม่เป่ยแล้วจะก่อเรื่องเข้า ทำให้ความน่าเกรงขามของราชสำนักเราต้องเสื่อมเสีย นั่นย่อมเป็นความผิดของกระหม่อม”
ทั่วป๋าไหวอันฟังออกถึงเจตนาบอกปัดในวาจาเขา แต่กลับทำเป็นไม่เข้าใจ ออกหน้ารับคำ
