ต่อด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านอ๋องคิดมากไปแล้ว ราชวงศ์โม่เป่ยของข้าหาได้มีระเบียบจารีตมากมาย อีกทั้งข้าก็สู่ขอนางด้วยใจจริง ย่อมไม่ปล่อยให้ท่านหญิงอันเล่อได้รับความลำบาก หากว่าท่านหญิงแต่งไปอยู่ที่โน่น ทั่วทั้งโม่เป่ยล้วนแต่ต้องเคารพให้เกียรตินาง ไม่มีทางใช้กฎเกณฑ์เหล่านั้นมาบีบคั้นนางแน่”
ฉู่อี้หมินสะอึกไป สีหน้าเริ่มย่ำแย่ขึ้นทุกที ขณะกำลังจะกล่าวเลี่ยง ก็ถูกฉู่ฉีเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ลอบกระตุกชายเสื้อเอาไว้เสียก่อน
ก่อนหน้านี้ฉู่ฉีเหยียนไม่ได้ปริปาก ทว่าสายตากลับลอบสังเกตทุกกิริยาของทั่วป๋าไหวอันตั้งแต่ต้น เขารู้สึกว่าเรื่องวันนี้มีบางอย่างผิดปกติ จะต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่เขาไม่รู้อีกเป็นแน่
ดังนั้น ไม่ว่าจุดประสงค์ของอีกฝ่ายคืออะไร แต่การสมรสนี้ไม่อาจให้เกิดขึ้นได้เป็นอันขาด
ทว่าอีกฝ่ายยืนยันแน่วแน่ ทั้งยังอยู่เบื้องหน้าฝ่าบาท หากว่าเขาปฏิเสธชัดเจนจนเกินไป…
ฮ่องเต้คงเป็นคนแรกที่ต้องรู้สึกไม่พอพระทัยแน่
หลังจากกดอารมณ์ให้เย็นลงแล้ว ฉู่ฉีเหยียนจึงก้าวไปเบื้องหน้าก้าวหนึ่ง เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ได้รับความโปรดปรานจากองค์ชาย ถือเป็นโชคดีของจวนอ๋องหนานเหอ ทว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชั่วชีวิตของพี่สาวข้า
