ายืนเบื้องหน้าฮ่องเต้ ประสานมือคารวะพร้อมกล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมกับท่านพ่อมิได้มีเจตนาเป็นอื่น เพียงแต่ฝ่าบาทก็ทรงทราบดี เสด็จย่าเองก็เคยตรัสเอาไว้ ว่างานมงคลของพี่หญิงต้องให้นางพยักหน้าตกลงก่อน จึงจะถือว่าอันตกลงโดยสมบูรณ์ แม้วาจาของฝ่าบาทจะแน่นหนักดั่งขุนเขา ทว่าเสด็จย่าก็เป็นมารดาของแผ่นดิน ต่อให้ท่านพ่ออยากจะตอบรับ อย่างไรก็ต้องแจ้งต่อเสด็จย่าสักคำ มิใช่เพื่อเหตุใดอื่น แต่เพราะความกตัญญูที่มิอาจมองข้ามพะยะค่ะ!”
หากว่าฮ่องเต้อยากให้งานมงคลนี้เกิดขึ้น เขาพูดอะไรไปก็คงไร้ประโยชน์ ต่อให้อ้างชื่อหลัวฮองเฮาก็ไม่มีความหมาย ทว่าด้วยเหตุผลนี้ มันพอจะกู้หน้าฉู่อี้หมินและจวนอ๋องหนานเหอคืนกลับมาได้เล็กน้อย ทั้งยังพอจะยืดเวลาออกไปได้สักระยะ บางทีอาจจะยังพอมีหนทางแก้ไข
เพียงแต่…
การจู่โจมของทั่วป๋าไหวอันในวันนี้ช่างประหลาดนัก ให้คิดอย่างไรเขาก็คิดไม่ตก!
ทั่วป๋าไหวอันได้ฟังดังนั้นก็ไม่ได้โกรธเคือง กลับพยักหน้าราวกับว่าเข้าอกเข้าใจอย่างลึกซึ้ง “ฮองเฮาเป็นถึงมารดาของแผ่นดิน เรื่องนี้ไม่อาจข้ามหน้าพระนางได้ ในเมื่ออ๋องหนานเหอมีความลำบาก กระหม่อมย่อมไม่ดันทุรังต่อ ทว่าเพื่อเรื่องนี้ กระหม่อมได้ทิ้ง
