ม่ได้ง่ายๆทุกคนในอาณาจักรจิ่วเหลียนรู้ดีว่ากูไหน่ไนแห่งตระกูลถังคนนี้เจ้าอารมณ์และมีนิสัยเจ้าเล่ห์เอาแต่ใจขนาดไหนสมมติว่าตอนนี้ ถ้าถังผิงมั่วไม่ใช่ผู้นำตระกูล ถังเสวี่ยคงไม่‘พอใจ’ มาก กระทั่งไม่แม้แต่จะกลับมาด้วยซ ้าดังนั้น แม้ว่านางจะฟังคำถามของถังผิงมั่วอย่างอดทน แต่ใบหน้านางก็ยังคงแสดงท่าทีรำคาญ “ข้าจะไปรู้เรื่องของท่านพ่อได้อย่างไรกัน เรื่องนี้เกิดขึ้นในยุคไหน พี่ใหญ่ ท่านไม่ยอมจบมันอีกหรือ”“เสวี่ยเอ๋อร์” ถังผิงมั่วขมวดคิ้ว เขารู้ว่าน้องสาวเขาถูกบิดาตามใจจนเสียคน ดังนั้นจึงทำได้แค่ไหลไปตามอารมณ์ของนาง “เจ้าลองคิดให้ดีๆ ถือเสียว่าช่วยพี่ใหญ่ การสั่นสะเทือนในครั้งนี้ ยิ่งมาก็
ยิ่งรุนแรงมากขึ้นทุกที…ถ้าไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริง เราจะรับมือกับมันได้อย่างไร”“แล้วตาแก่ไม่ยอมตายพวกนั้นเล่า ไม่รู้สาเหตุเลยหรือ” ตาแก่ไม่ยอมตายที่ถังเสวี่ยพูดถึง เห็นได้ชัดว่านางกำลังเอ่ยถึงผู้อาวุโสทั้งสิบคนถังผิงมั่วสีหน้ามืดครึ้ม “เสวี่ยเอ๋อร์…”“พี่ใหญ่ ท่านอย่าได้มาสั่งสอนข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่คิดอะไรทั้งนั้น!” ถังเสวี่ยปฏิเสธที่จะฟังคำสั่งสอนของพี่ชายและน ้าเสียงของนางก็แย่มากถังผิงมั่วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ในเมื่อเสวี่ยเอ๋อร์รู้อะไรบางอย่างจงบอกพี่ใหญ่มาแต่โดยเร็วเถิด”ถังเสวี่ยพูดว่า “ข้าจำไม่ได้! ข้าจะบอกพี่ใหญ่เมื่อข้าจำได้”“เสวี่ยเอ๋อร์!” คิ้วของถังผิงมั่วกระตุกยิกถังเสวี่ยกลับลุกขึ้นยืนแล้ว “ท่านพ
