่ใช่เพียงแค่แยกจากกันเท่านั้น ยังกลืนกินด้วยแสงสีดำที่เหมือนกับอ้า ‘ปาก’ ใบหนึ่งออกปรากฏขึ้นกลืนกินพลังทำลายล้างที่พุ่งออกมาจากราชาแห่งความไร้ระเบียบที่ระเบิดหนวดของตนเองในขณะเดียวกัน…“จงมา”เสียงดุจพิณของหรงต้าซือมิ่งกลืนกินกระแสความโกลาหลที่ถูกเด็กน้อยดูดลงในหลุมแห่งความมืด เขาไม่ปล่อยให้เด็กน้อยต้องแบกรับพลังชั่วร้ายเหล่านี้จากนั้นราชาแห่งความไร้ระเบียบรู้สึกเพียงว่าเหมือนกับว่าตนเองกำลังจะถูกแสงสีดำตรงหน้าดูดและกลืนกินลงไป ทำเอาเขาตกใจจนรีบระเบิดหนวดอีกเส้นหนึ่ง
“จงมา”ต้าซือมิ่งที่รอบกายแผ่ซ่านกลิ่นอายลึกลับด้วยดวงตาสีม่วงสุกใส เขายืมพลังของเด็กน้อยกลืนกินพลังทำลายล้างของราชาแห่งความไร้ระเบียบที่กำลังคลุ้มคลั่ง และตั้งเป้าหมายที่จะกลืนกินราชาแห่งความไร้ระเบียบ เพื่อกลืนกินเขาในคราวเดียวทว่า…ตูมเด็กน้อยตัวเล็กลงอย่างรวดเร็วม้าเฉิงหวงอุทานตกใจ “นายน้อย”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่พลังชีวิตลดลงอย่างรวดเร็วทำให้หรงอี้รีบเก็บพลังกลืนกินคืน ในขณะเดียวกันก็จับศีรษะของเด็กน้อยไว้ พยายามห้ามเด็กน้อยหยุดยั้งการใช้พลังเบิกฟ้า“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่รู้สึกอะไร เขายังเงยหน้ามองท่านพ่อของเขาอย่างงุนงงหรงอี้หรี่ตาลงเล็กน้อย รวบตัวเล็กน้อยครั้งแล้วครั้งเล่า “อย่าขยับ ต่อจากนี้อย่าขยับอีก”“ทำ ไมหรือขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มีน ้าเสียงอ่อนเล็กลงผอมลงมากอย่างชัดเจน ผมอ่อนสีเขียวบนศีรษะก็หายไปหมดแล
