ิหคทมิฬ ข้าไปกับเจ้าเอง” หลังจากวานรจูเยี่ยนหัวขาวเท้าเปล่าฉีกกราชากสัตว์ประหลาดคล้ายร่มขนาดใหญ่อีกตัวหนึ่งด้วยกรงเล็บเสร็จแล้วก็กระโดดไปข้างหน้าอินหลิวเฟิงแต่มนุษย์ม้าลายเสืออิงเจาพูดว่า “ข้าเร็วกว่า ข้าจะพาเจ้าวิหคทมิฬไปเอง พวกเจ้าอยู่ที่นี่เถอะ”เดิมทีจูเยี่ยนไม่ยอม แต่อิงเจาสยายปีกสีขาวของมันออกมาแล้วมันจำใจต้องยอมมิหนำซ ้านกเฟิ่งหวงผู้มีปีกเช่นกันยังเห็นด้วย “ได้ อิงเจาเจ้าไปกับวิหคทมิฬ ข้าจะอยู่ที่นี่เผาเมือกของสัตว์ประหลาดเหล่านี้เอง”“วางใจเถอะ” อิงเจาส่งสัญญาณให้อินหลิวเฟิงขี่หลังอันที่จริงอินหลิวเฟิงอยากจะพูดว่าเขาไปคนเดียวก็พอ แต่เขาเห็นพี่น้องสี่คนนี้จัดแจงไว้เรียบร้อยแล้ว จึงไม่อยากปฏิเสธที่สำคัญคือภายใต้การแผดเผาของลูกน้องของเขา เมือกของสัตว์ประหลาดคล้ายร่มขนาดยักษ์ไม่สามารถหลุดรอดไปได้แม้แต่น้อย
ส่วนจูเยี่ยน มันสามารถทำลายสัตว์ประหลาดที่พยายามลอบโจมตีอย่างกะทันหันได้อย่างแม่นยำนอกจากนี้เทียนเสินที่คำรามไม่หยุด เสียงอันสงบสุขที่ปล่อยออกมาสามารถระงับการสร้างสัตว์ประหลาดอย่างรวดเร็ว ทำให้สัตว์ประหลาดคล้ายร่มขนาดยักษ์ยากที่จะก่อตัวส่วนเอ้อร์เหมาและเยี่ยนจื่อเสารวมถึงเทพโบราณขุนเขาและท้องทะเล พวกเขาโจมตีสัตว์ประหลาดรูปร่างปลาไหลเหล่านั้นที่ ‘บุกปราชิด’ เข้ามา เพื่อแบ่งเบาภาระให้แมงมุมดังนั้นอิงเจาจึงสามารถปลีกตัวได้ อินหลิวเฟิงก็อยากจะรีบไปรีบกลับ ทั้งสองจึงเข้าไปในศูนย์กลา
