งแดนมืดอย่างไม่พูดพล่ามทำเพลงหลังจากนั้นไม่นาน… อิงเจาพาอินหลิวเฟิงถึงอดีตเมืองแห่งแดนมืด เมืองจักรพรรดิมารแต่เมืองจักรพรรดิมารในยามนี้ ข้างล่างเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่มขนาดใหญ่ทั้งหมด“ระวังตัวด้วย อย่าให้พวกเขาเจอตัว” อินหลิวเฟิงเตือนอิงเจาพยักหน้า ในขณะเดียวกันถามว่า “เราดูเสร็จกันแล้ว ควรกลับไปแล้วหรือไม่”อินหลิวเฟิง “…”
นี่ใช่เรียกว่าดูเสร็จแล้วที่ไหนกัน? ยังไม่ได้ตรวจสอบเลยว่าเจ้าสิ่งเหล่านี้คืออะไร เรียกว่าดูเสร็จแล้วรึอินหลิวเฟิงที่เหน็บแนมในใจนวดระหว่างคิ้ว อธิบายอย่างอดทนว่า “เรายังดูไม่เสร็จ ต้องซ่อนตัวเข้าไป ไปดูขุมนรกแห่งความมืดถึงแม้ว่าขุมนรกแห่งความมืดจะถูกจวินโฮ่วเก็บไปแล้ว”“แล้วยังต้องดูอะไรหรือ” อิงเจาไม่เข้าใจ“บอกให้เจ้าไปก็ไป”“ก็ได้”อิงเจาผู้เชื่อฟังพาอินหลิวเฟิงซ่อนตัวเข้าไปในตำแหน่งที่ขุมนรกแห่งความมืดตั้งอยู่ มันระมัดระวังตัวมาก และยังดูสนุกสนานด้วยอินหลิวเฟิงไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆ อิงเจาจึงฮัมเพลงขึ้นมา อดถามไม่ได้ว่า “เจ้าสนุกหรือ”“ใช่” อิงเจาพยักหน้า “ทำให้ข้านึกถึงอดีตที่เคยล่องไปทุกที่กับนายท่าน คิดถึงจริงๆ เมื่อการต่อสู้ครั้งนี้จบลงก็คงจะเป็นอิสระไร้กังวลแล้วสินะ”“แน่นอน แต่สู้ให้จบครั้งนี้ก่อน เจ้าระวังตัวหน่อย อย่าฮัมเพลงเสียงดังเกินไป ได้ยินแล้วจะแย่เอา” อินหลิวเฟิงจำเป็นต้องคอยดึงหูเข้ากระซิบกระซาบตลอดเวลา
ที่สำคัญคือพี่น้องเหล่านี้ของเขาเป็นโรคประม
